για εκτύπωση: pdf

Α Μέρος
Αυτά που θα ήθελα να είμαι
Το καλοκαίρι του '88 ήμουν δεν ήμουν 22 χρονών. Έκανα όπως κάθε καλοκαίρι τις διακοπές μου σε ένα μικρό νησί των κυκλάδων από όπου κατάγονταν και οι δύο γονείς μου. Η μέχρι τότε ζωή μου θα μπορούσα να πω ότι ήταν μια διαρκής αποτυχία. Εφηβική αποτυχία στο σχολείο, μετεφηβική αποτυχία στα επαγγελματικά αλλά πάνω από όλα μόνιμη αποτυχία στις γυναίκες. Εκείνο το καλοκαίρι αυτό ήταν που με ενοχλούσε περισσότερο από όλα. Είχα φτάσει 22 χρονών και παρά το ότι έλεγα ψέμματα στους φίλους μου ότι είχα πλείστες ερωτικές επαφές, μέχρι τότε οι μόνες μου ερωτικές επαφές ήταν με πόρνες μια φορά το μήνα(θα ήθελα περισσότερο αλλά τα τραγικά οικονομικά μου δεν μου το επέτρεπαν).Το κακό με μένα ήταν ότι ήξερα ποιος ήμουν. Δηλαδή ήμουν αρκετά ευφυής για να ξέρω ότι δεν κάνω "κλικ" στις γυναίκες ότι είμαι απίστευτα άσχημος και ότι δεν είμαι ο τύπος του ανθρώπου που πολύς κόσμος θα ήθελε να κάνει παρέα.
Το μόνο θετικό στην ζωή μου μέχρι τότε ήταν ότι πολύ εντέχνως είχα καταφέρει να χτίσω την ψευδή εικόνα του πολύ καλού παιδιού που γινόταν χαλί να τον πατήσουν φίλοι και γκόμενες. Και λέω ψευδή εικόνα γιατί στην πραγματικότητα μισούσα οποιονδήποτε ήταν καλύτερος μου(κυρίως άντρες που ήταν πλουσιότεροι και ομορφότεροι μιας και εκεί είχα τα μαύρα μου τα χάλια αλλά και σχεδόν όλες τις γυναίκες γιατί δεν με ήθελαν).Ουσιαστικά έπασχα από αυτό που λένε "δεν αντέχω να υπάρχουν καλύτεροι μου" και δυστυχώς καλύτεροι μου ήταν σχεδόν όλοι.
Το καλοκαίρι του '88 λοιπόν θα περνούσα 2 ολόκληρους μήνες (Ιούλιο-Αύγουστο)στο νησί. Περίπου 15 νέοι της ίδιας ηλικίας που ήμασταν μαζί από μικροί συνέθεταν την παρέα,όπου από αυτή τη παρέα καλύτερος μου φίλος ήταν ο Νίκος με τον οποίο μέναμε στην ίδια γειτονία στην Αθήνα και πηγαίναμε στο σχολείο από νήπιο μέχρι τρίτη λυκείου μαζί.
Ο Νίκος ήταν μάλλον το εντελώς αντίθετο από μένα. Οι γονείς του ήταν και οι δύο γιατροί επάγγελμα που θα ακολουθούσε και ο ίδιος που βρισκόταν στο τέταρτο έτος της Ιατρικής χωρίς μάλιστα να χρωστάει κανένα μάθημα. Ήταν επίσης και αυτή ήταν η τεράστια μας διαφορά ο ωραίος του νησιού. Ένας εξαιρετικά γυμνασμένος πανύψηλος τύπος που καμία γκόμενα δεν μπορούσε να του αντισταθεί..Καταλαβαίνετε την τεράστια διαφορά μας όταν βγαίναμε μαζί(εγώ ήμουν ένας κοντοπίθαρος κοκαλιάρης).
Καταλαβαίνεται επίσης βέβαια ότι ενώ "επισήμως" ήταν ο καλύτερος μου φίλος πόσο πολύ "ανεπισήμως" τον μισούσα. Ήταν όλα αυτά που εγώ ήθελα να είμαι. Δεν ήξερα γιατί με έκανε παρέα(αφού δεν ήμουν ποτέ και ότι καλύτερο για παρέα)αλλά πιθανολογούσα ότι το έκανε από οίκτο ή τιμής ένεκεν στα τόσα χρόνια γνωριμίας μας. Αυτό με έκανε να τον μισώ ακόμη περισσότερο παρά το ότι μπροστά του ήμουν όλο σάλια και "πόσο σ' αγαπώ αγαπημένε μου φίλε".
Ο "φίλος" μου λοιπόν ο Νίκος εκείνη την περίοδο είχε σχέση με την Γιέλενα. Η Γιέλενα ήταν μια πανέμορφη κοπέλα στην ηλικία μας που ζούσε στην Σερβία(ο πατέρας της ήταν Σέρβος) και που κάθε καλοκαίρι ερχόταν και αυτή από πολύ μικρή ηλικία στο νησί αφού η μάνα της ήταν Ελληνίδα που γεννήθηκε στο νησί. Φυσικά ο Νίκος με την Γιέλενα ήταν το ζευγάρι του νησιού. Ήταν και οι δύο χάρμα οφθαλμών. Ήταν περίπου τρία χρόνια μαζί και παρά το ότι βλεπόντουσαν μόνο περίπου 2 μήνες το χρόνο είχαν καταφέρει να διατηρήσουν σε καλό επίπεδο τη σχέση τους. Ήταν τρελαμένοι ο ένας για τον άλλον. Βέβαια αυτό δεν εμπόδιζε τον Νίκο να κάνει τις κουτσουκέλες του στην Αθήνα. Πάντα δε όταν του έλεγα(φορώντας το προσωπείο του καλού παιδιού)ότι δεν είναι σωστά αυτά που κάνει αυτός μου απαντούσε περιαυτολογώντας "τέτοιο κορμί δεν είναι κρίμα να το χαίρεται μόνο μία;" κάνοντας με να τον μισώ ακόμη περισσότερο.
Στο σημείο αυτό πριν συνεχίσω πρέπει να παραθέσω 2 πράγματα που είναι εξαιρετικά σημαντικά για την συνέχεια της ιστορίας.
Το πρώτο είναι τι γινόταν όταν σε μια παρέα(που κάποιες φορές μπορεί να αποτελούταν και από γυναίκες και αυτό έκανε την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη)συζητούσαμε για τις σχέσεις μας με το άλλο φύλο. Ήλπιζα να μην έρχεται ποτέ αυτή η στιγμή αλλά δυστυχώς λόγω της ηλικίας μας πάντα ερχόταν. Πραγματικά έφτανα σε πολύ δυσάρεστη θέση. Όλοι φαντάζονταν λόγω τις εμφάνισης μου κυρίως ότι είχα καιρό να πάω με γυναίκα πράγμα που δεν ήταν ακριβώς αλήθεια λόγω του μηνιαίου μου ραντεβού σε "περίεργους" οίκους. Αυτό που δεν φαντάζονταν ήταν ότι στην πραγματικότητα δεν είχα κάνει ποτέ σχέση με κοπέλα ούτε καν είχα φιλήσει ποτέ κάποια. Ο μόνος που ήξερε όλη την αλήθεια ήταν αναγκαστικά ο Νίκος που με έκανε παρέα και στο νησί και στην Αθήνα. Σε όλους τους υπόλοιπους έλεγα στους μεν Αθηναίους φίλους ότι "κάτι παίζει" στο νησί στους δε νησιώτες ότι "κάτι υπάρχει" στην Αθήνα. Δυστυχώς ήξερα ότι κανείς δε με πίστευε αλλά εγώ έπρεπε να τα πω. Ευτυχώς μπροστά μου όλοι έδειχναν ότι με πιστεύουν ενώ ο Νίκος που ήξερε όλη την αλήθεια χωρίς ποτέ να χρειαστεί να του το ζητήσω δεν αποκάλυψε τα ψέμματα μου. Φυσικά τον μισούσα και για αυτό. Για το ότι ήταν κύριος. Πολύ πιο κύριος από μένα.
Σε αυτές τις συζητήσεις μας και όταν με ρώταγαν τι ακριβώς ήθελα από μια γυναίκα και γιατί δεν είχα κάποια μόνιμη σχέση εγώ έλεγα ότι ήθελα μια σχέση ζωής,να αγαπήσω και να αγαπηθώ και ότι θα περιμένω όσο χρειαστεί τον άνθρωπο που θα μου τα προσφέρει αυτά. Στην πραγματικότητα ήθελα μόνο να πηδήξω. Βέβαια δεν την έπεφτα στις γκόμενες σχεδόν ποτέ μιας και έβλεπα πως όταν πήγαινα να τους το φέρω πλαγίως μου έλεγαν είτε ότι είμαι "καλό παιδί" είτε ότι με έβλεπαν "σαν φίλο".
Το δεύτερο σημείο που θέλω να τονίσω πριν συνεχιστεί η ιστορία μου είναι ότι πέραν του ότι ήθελα να πηδήξω όποια να 'ναι ήμουν ερωτευμένος με κάποια κοπέλα και πάρα πολύ μάλιστα...και δυστυχώς αυτή η κοπέλα ήταν η Γιέλενα. Που την είχε ένας άλλος. Που υποτίθεται ότι ήταν ο καλύτερος μου φίλος. Που πάνω από όλα την είχε δικαίως γιατί ήταν παντού ανώτερος μου και το ότι ήταν ανώτερος μου σε όλα με πέθαινε. Με πέθαινε γιατί ήμουν από τους πολύ λίγους ανθρώπους που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα διαχρονικά τρυκ που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να νιώσουν καλύτερα σε αυτές τις περιπτώσεις. Το πιο δυνατό από αυτά τα τρυκ είναι να πείσεις τον εαυτό σου για το πόσο σημαντικός είσαι και να σκέφτεσαι ότι οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι έχουν να κάνουν με μια σημαντική μορφή του παγκόσμιου ανθρώπινου στερεώματος.(που να εξηγώ τι κατά βάθος είμαι εγώ δηλαδή).Είναι αλήθεια. Όλοι ή σχεδόν όλοι πιστεύουν για τον εαυτό τους ότι είναι οι πιο ξεχωριστοί και οι πιο σωστοί άνθρωποι που βρέθηκαν στη γη χωρίς να τους κινεί την υποψία το γεγονός ότι μπορεί ορισμένους από αυτούς να τους σιχαίνονται όλοι όσοι γνώρισαν στη ζωή τους. "Δε με έχουν καταλάβει" σκέφτονται και ηρεμούν.
Είναι πολύ άσχημο να παραδέχεσαι όταν μένεις μόνος σου με τον εαυτό σου αυτό που ώρες ώρες σου έρχεται σαν υποψία στο μυαλό. Ότι ζεις μια τραγική,ανούσια ζωή. Έτσι εγώ εκείνη την εποχή αν και είχα χρησιμοποιήσει όλα τα τρυκ είχα συνειδητοποιήσει ότι ζούσα μια τραγική,ανούσια ζωή.
Πίσω στην ιστορία μας. Ήταν 27 Ιούλη(τις ημερομηνίες εκείνης της εποχής ακόμα και τις ώρες τις θυμάμαι πολύ καλά ακόμα και τώρα 20 χρόνια μετά)και ο Νίκος και εγώ που ήμασταν στο νησί από της 12 του μηνός θα υποδεχόμασταν εκείνη τη βραδιά την Γιέλενα. Το διαφορετικό που είχε αυτή η χρονιά σε σχέση με τις προηγούμενες ήταν ότι μου την έπεφτε η Γωγώ μια εξαιρετική κοπέλα που την ήξερα και αυτή πάρα πολλά χρόνια αφού άνηκε και αυτή στην παρέα του νησιού. Το ζήτημα ήταν ότι δεν μου άρεσε σαν γυναίκα καθόλου διότι εκτός από εξαιρετική ήταν άσχημη και χοντρή. Μπορεί να έλεγα στον κόσμο ότι εμένα με ενδιαφέρει ο εσωτερικός κόσμος(ψέμματα)μπορεί η Γωγώ να ήταν η μεγάλη μου ευκαιρία να πηδήξω αλλά ήταν τόσο άσχημη που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα μαζί της.
Το ξεκίνημα του καλοκαιριού του'88 λοιπόν με είχε φέρει σε μια τρελή αναμονή της Γιέλενα. Ήμουν αρκετά χρόνια ερωτευμένος μαζί της(μάλιστα η μοίρα με έφερε στη δυσάρεστη θέση να της μιλήσω εγώ για το ενδιαφέρον του Νίκου γιατί για πρώτη και τελευταία φορά ο Νίκος δίσταζε να πει ο ίδιος τι αισθάνεται σε μια γυναίκα)αλλά πλέον η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη. Τα συναισθήματα ήταν πιο έντονα από ποτέ. Μίσος για όλους(πάνω από όλα για τον Νίκο)και έρωτας για την Γιέλενα.
Η Γιέλενα ήρθε τελικά με το βραδινό πλοίο που όταν φάνηκε αχνά από την προβλήτα που την περιμέναμε εγώ και ο Νίκος, ένιωσα ένα απίστευτο σκίρτημα που όμοιο του δεν είχα ξανανιώσει ποτέ. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Σκεφτόμουν μάλιστα εκείνη την στιγμή ότι το σκίρτημα της δικής μου καρδιάς ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό της καρδιάς του Νίκου.
μετά από 15 λεπτά το πλοίο έριξε άγκυρα και η Γιέλενα ήταν από τους πρώτους επιβάτες που κατέβηκαν. Τρέξαμε αμέσως να πάρουμε τις βαλίτσες της και μετά τα απαραίτητα διαδικαστικά(παθιασμένα φιλιά για τον Νίκο,ξερό φιλί για μένα στο μάγουλο)πήραμε με το αυτοκίνητο του Νίκου το δρόμο για το σπίτι της στην χώρα όπου έμενα και εγώ(ο Νίκος έμενε στο λιμάνι 800 μέτρα περίπου απόσταση από τη χώρα).
Στην πρώτη νύχτα της Γιέλενα στο νησί ήξερα από πολύ πριν ότι δεν θα έχω καμία θέση. Κοντά ένα χρόνο είχε να δει τον Νίκο είναι λογικό να είχαν και να πουν και να "κάνουν" πολλά.
Οι επόμενες μέρες κύλησαν φυσιολογικά. Το μεσημέρι πηγαίναμε όλοι μαζί για μπάνιο και το βράδυ όλοι μαζί για ποτό. Αργότερα καταλήγαμε εγώ σπίτι μου και η Γιέλενα με τον Νίκο στο δικό της. Ένα φυσιολογικό καλοκαίρι σκεφτόμουν με τη μόνη διαφορά ότι αυτό το καλοκαίρι τα συναισθήματα μου πίεζαν πολύ τα μέσα μου για να βγουν προς τα έξω. Μέχρι τότε τα κατάφερνα ίσως και με την-χωρίς να το ξέρει-βοήθεια της Γωγώς που τελικά η αποφασιστική της προσπάθεια να ξεκινήσουμε μια σχέση με έκανε να χαλαρώνω.

Β Μέρος
Ένα Αυγουστιάτικο βράδυ του '88
Στις 8 Αυγούστου όλη η παρέα γίναμε μάρτυρες ενός τρομερού καβγά μεταξύ της Γιέλενα και του Νίκου,όταν αυτός αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι είχε κάνει έρωτα με ακόμα μια ωραία του νησιού και της παρέας τη Σοφία κατά την διάρκεια του χειμώνα του '87.Φυσικά δεν θα το παραδεχόταν αλλιώς αν η Σοφία δεν ήταν αποφασισμένη να το αναφέρει(για τους δικούς της άγνωστους λόγους).Έγινε χαμός εκείνο το βράδυ. Η Γιέλενα μου ζήτησε εκνευρισμένη να την πάω σπίτι της στην χώρα και εγώ έφυγα μαζί της, κλείνοντας το μάτι όμως και στον Νίκο και ψιθυρίζοντας του στο αυτί "Μην ανησυχείς θα της πω εγώ δυο κουβέντες και αύριο θα έχει ξεχαστεί το θέμα".
Ένα τέταρτο μετά βρισκόμουν στο τεράστιο ακόμα και για μόνιμη κατοικία σπίτι της Γιέλενα μόνοι, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Η Γιέλενα μιλούσε και έκλαιγε συνέχεια. Έλεγε ότι ακριβώς λέει μια γυναίκα όταν μαθαίνει ότι ο δικός της την έχει απατήσει. Πόσο καλά του είχε φερθεί δηλαδή και πόσο ηλίθια ήταν που έμενε πιστή καθ' όλη τη διάρκεια της σχέσης τους. Μετά από ένα μισάωρο ακατάπαυστης φλυαρίας η Γιέλενα σταμάτησε να μιλάει. Ακολούθησε μια παύση ενός λεπτού με τη Γιέλενα να κοιτάει το ψηλό λευκό ταβάνι του σπιτιού της και εμένα να κοιτάω κρυφά και με πάθος τα μάτια της. Μετά την σιγή αυτού του λεπτού η Γιέλενα κατέβασε το κεφάλι της με κοίταξε και για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ χαμογέλασε. "Ας αφήσουμε το καραγκιόζη. Πες μου για σένα. Γιατί δεν κάνεις κάτι με τη Γωγώ" μου είπε.
Χαμογέλασα και 'γω(μάλλον αμήχανα) και δεν απάντησα. Η Γιέλενα με ένα ναζιάρικο ύφος πλέον με ξαναρώτησε. Τότε μου ήρθε στο μυαλό ότι ήρθε η ώρα να της αποκαλύψω την μεγάλη αλήθεια. Όχι την πολύ μεγάλη αλήθεια βέβαια ότι δεν είχα πάει με άλλη γυναίκα πέραν του αγοραίου έρωτα άλλα το ότι ήμουν ερωτευμένος μαζί της. Ζύγισα για λίγο τα πράγματα μέσα στο μυαλό μου και σκεπτόμενος ότι ήταν η πιο κατάλληλη ευκαιρία να διεκδικήσω την μοναδική ελάχιστη μου πιθανότητα με την Γιέλενα (είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που μετά όταν δεν τα καταφέρνουμε λέμε ακόμα και στον εαυτό μας "εντάξει το ήξερα ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση αλλά για να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου πάνω από όλα έπρεπε να το πω" αλλά στην πραγματικότητα δεν θα το λέγαμε ποτέ αν ήμασταν σίγουροι 100% ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Απλώς εγώ ήμουν 99% σίγουρος ότι για το ότι θα αποτύχω).Μετά από λίγα δευτερόλεπτα λοιπόν αποφάσισα να της πω τι ακριβώς μου συμβαίνει.
“Γιέλενα δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί τίποτα με τη Γωγώ γιατί εδώ και χρόνια είμαι ερωτευμένος με κάποια άλλη κοπέλα." της είπα με πολύ σοβαρό ύφος
“Ο... τι γλυκό.Τι καλός και τι ρομαντικός που είσαι.Όχι σαν τον άλλον το μαλάκα. Ποια είναι την ξέρω εγώ;" με ρώτησε χαμογελώντας.
“Εσύ είσαι" της απάντησα αποφασιστικά ενώ της Γιέλενα της κόπηκε το χαμόγελο και όλο το πρόσωπο της μαρτυρούσε ότι ξαφνιάστηκε. Εγώ όμως είχα αποφασίσει να της τα πω όλα. "Είμαι ερωτευμένος μαζί σου σχεδόν από παιδάκι. Ήμουν ερωτευμένος μαζί σου όταν σου μίλησα για το Νίκο τότε που με έστειλε να σε ψαρέψω για να τσεκάρει τα αισθήματα σου για αυτόν. Σε θέλω τόσο πολύ αλλά ποτέ δε σου είπα τίποτα λόγω του Νίκου. Επειδή είναι ο καλύτερος μου φίλος." (αυτό δεν ίσχυε βέβαια,το είπα απλώς για να φορτίσω συναισθηματικά την κατάσταση). "Αλλά σήμερα το παράκανε". Η Γιέλενα χαμογέλασε και πάλι αλλά φάνηκε ότι δεν ήξερε τι να πει. Και εγώ συνέχισα "Ξέρω ότι είσαι με το Νίκο και δεν ζητάω τίποτα από σένα απλώς στο 'πα και επιτέλους ξελάφρωσα" Τότε η Γιέλενα αποφάσισε να μιλήσει.
“Ο Νίκος είναι ένας καραγκιόζης (είπε με θυμό).Αντιθέτως εσύ είσαι τόσο γλυκός. Δεν είχα καταλάβει τίποτα τόσο καιρό..." Ξαφνικά με άρπαξε και με φίλησε στα χείλη με πολύ πάθος. Το παράδοξο είναι ότι αυτό το φιλί που μέχρι τότε ούτε να ονειρευτώ μπορούσα τη στιγμή που έγινε πραγματικότητα δεν το χάρηκα. Το μόνο που μου 'ρθε στο μυαλό ήταν ο Νίκος να με πλακώνει στο ξύλο και έτσι σχεδόν αμέσως τραβήχτηκα. Η Γιέλενα μίλησε πάλι πρώτη. "Ξέρω,ξέρω σκέφτεσαι το μαλάκα...Επειδή είναι κολλητός σου...Θα σου πω κάτι...Θα πηδηχτούμε σήμερα Αλέξη. Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο αλλά απόψε θα είμαι δική σου.Άυριο πιθανόν να βρει μια καλή δικαιολογία και να με τουμπάρει...Αλλά να σου πω και κάτι μεταξύ μας...Και εγώ πήγα με ένα παιδί το χειμώνα στη Σερβία. Δεν αντέχεται η απόσταση...Τον αγαπώ αλλά δεν αντέχεται η απόσταση..." (όλη αυτή την ώρα εγώ παρακολουθούσα σιωπηλός αλλά φανερά εμβρόντητος από αυτά που άκουγα). Η Γιέλενα συνέχισε" Λοιπόν άκου πως θα γίνει για να μη μας πάρει χαμπάρι κανείς. Ξέρω ότι ο Νίκος θα περιμένει πως και πως έξω από το σπίτι σου να μάθει τι είπαμε... Φύγε τώρα... τι ώρα είναι...έντεκα και τέταρτο...μιλήστε λίγο...να τον πείσεις να έρθει να μου μιλήσει αύριο γιατί είμαι απίστευτα εκνευρισμένη σήμερα. Μετά πήγαινε και πέσε στο κρεβάτι σου μέχρι και οι γονείς σου να πειστούν ότι κοιμάσαι. Όλοι εδώ γνωρίζονται μεταξύ τους,ακόμα και οι δικοί σου μπορούν να πετάξουν στον οποιονδήποτε-ο δικός μου ήρθε ξημερώματα-και να πάει στα αυτιά του Νίκου...Κάνε ότι είπαμε και εγώ σε περιμένω κατά τη μία εδώ."
Σηκώθηκα αμέσως από τον καναπέ που καθόμουν και πήγα προς τη πόρτα. Τα λόγια της φάνταζαν σαν στρατιωτικά προστάγματα. Ένιωθα σαν να υπακούω τυφλά σε αυτά. Πριν κλείσω την πόρτα άκουσα τη φωνή της. "Έλα εδώ" Πήγα,με φίλησε με πάθος. Αυτό το φιλί το ευχαριστήθηκα. Αν και τυπικά ήταν το δεύτερο,ουσιαστικά ήταν το πρώτο παθιασμένο φιλί της ζωής μου.
Το δεκάλεπτο που έκανα μέχρι να φτάσω σπίτι μου αντί να σκέφτομαι είτε ότι θα φάω καλά είτε το τι θα πω στο Νίκο για να τον ξεφορτωθώ μου είχαν κολλήσει δύο άλλες σκέψεις στο μυαλό. Πρώτον ότι ήταν ξεκάθαρο ότι ήμουν το παιχνίδι της Γιέλενα για να εκδικηθεί χοντρά το Νίκο (λέγοντας του ότι πηδήχτηκε μαζί μου) ή για να εκδικηθεί το Νίκο απλά μέσα στο μυαλό της(χωρίς δηλαδή να του πει τι έγινε).Ήλπιζα στο δεύτερο αλλιώς ο Νίκος θα με έκανε ασήκωτο από τις φάπες. Το δεύτερο που σκεφτόμουν είναι ότι μάλλον δεν είχα καταλάβει καλά τι είδους άνθρωπος ήταν η Γιέλενα. Μάλλον δεν ήταν τόσο αγία όσο φαινόταν και όσο πίστευα όλα αυτά τα χρόνια. Απατούσε και αυτή το Νίκο και εκείνο το βράδυ μάλιστα είχε σκοπό να τον απατήσει με έναν από τους καλύτερους του φίλους. Σκέφτηκα ότι τελικά σε κάποια πράγματα μοιάζαμε αρκετά με την Γιέλενα. Είχαμε πείσει και οι δύο όλους τους υπόλοιπους ότι ήμασταν πολύ καλά παιδιά αλλά στην πραγματικότητα και οι δύο απέχαμε πολύ από αυτό.
Με αυτές τις σκέψεις έφτασα σπίτι μου όπου (όπως είχε φανταστεί η Γιέλενα) με περίμενε ο Νίκος. Μιλήσαμε ένα τέταρτο περίπου και παρά την προσπάθεια μου να τον καθησυχάσω ήταν ολοφάνερο ότι ήταν αναστατωμένος. Με παρακάλεσε μάλιστα να μην τον αφήσω μόνο και να πάμε να μεθύσουμε μέχρι πρωίας αλλά εγώ του ξέφυγα λέγοντας ότι το καλύτερο για όλους μετά από μια τέτοια δύσκολη βραδιά ήταν να πάμε στα κρεβάτια μας. Αφού τελικά με δυσκολία συμφώνησε, του ζήτησα να μου υποσχεθεί ότι δεν θα κάνει κάποια βλακεία να περάσει από το σπίτι της Γιέλενα γιατί θα χειροτέρευε την κατάσταση. Αφού μου το υποσχέθηκε και ήρθε η ώρα να χαιρετηθούμε με έσφιξε όσο πιο γερά μπορούσε στην αγκαλιά του και μου ψιθύρισε "Την αγαπάω φίλε. Μπορεί να κάνω μαλακίες αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει άμα τη χάσω. Σ' ευχαριστώ για όλα είσαι πραγματικός φίλος." Τον αγκάλιασα και εγώ όσο πιο δυνατά μπορούσα και του είπα "Φίλε όλα θα είναι εντάξει αύριο να μου το θυμηθείς. Την ξέρω την Γιέλενα θα σε συγχωρέσει σ' αγαπάει και αυτή πολύ." Τα είπα όλα αυτά βέβαια ξέροντας ότι αν όλα πήγαιναν καλά σε λίγο θα του πηδούσα την γκόμενα αλλά τι να έκανα;Όταν παίζεις για χρόνια ένα ρόλο(του καλού παιδιού)υποστηρίζεις την ερμηνεία σου μέχρι τελικής πτώσεως.(με κίνδυνο βέβαια αν μαθευτεί η αλήθεια να φας διπλό ξύλο) Τελικώς ο Νίκος έφυγε και εγώ συνέχισα να ακολουθώ πιστά το σχέδιο της Γιέλενα .Μπήκα στο σπίτι και βρήκα τους γονείς μου έτοιμους για ύπνο. Καληνύχτισα, μπήκα στο δωμάτιο μου και περίμενα μέχρι τη μία παρά δέκα όπου και έφυγα σαν κλέφτης για το σπίτι της Γιέλενα.
Για να πάω σπίτι της ακολούθησα τα λιγότερο πολυσύχναστα δρομάκια της χώρας που θα μπορούσε να ακολουθήσει κάποιος για αυτή τη διαδρομή. Το παράδοξο ήταν ότι σε αυτό το "κρυφτό" η τύχη ήταν με το μέρος μου αφού στην χώρα που έσφυζε από ζωή πάντα αυτή την ώρα δεν είδα και μάλλον ούτε με είδε κανείς.
Έφτασα στο σπίτι της Γιέλενα. Είχε αφήσει μισάνοιχτη την πόρτα για να μη χρειαστεί ούτε να χτυπήσω. Την βρήκα στο σαλόνι ενώ το ρολόι της μεγάλης εκκλησίας της χώρας χτύπησε μια φορά σημάδι του ότι ήμουν ακριβώς στην ώρα μου. Πάνω στο μικρό τραπεζάκι του σαλονιού ήταν ένα μπουκάλι ουίσκι και 2 ποτήρια το ένα σχεδόν άδειο και το άλλο που περίμενε εμένα γεμάτο και με τα παγάκια λες και μόλις είχαν πέσει σε αυτό. (ένδειξη του ότι το ποτό είχε ετοιμαστεί το πολύ 2-3 λεπτά νωρίτερα) "Για να φύγουν οι αναστολές" μου είπε και τσούγκρισε το ποτήρι της με το δικό μου. Ήπια λίγο αλλά δεν ένιωσα τίποτα. Αποφάσισα να πιω το υπόλοιπο μονορούφι. Η Γιέλενα με ρώτησε "Όλα εντάξει με τον άλλον;" Την καθησύχασα εξηγώντας της τι ακριβώς συνέβη όσο έλειπα. Η Γιέλενα ήρθε αμέσως πιο κοντά μου άρχισε να με φιλάει και να μου βγάζει τα ρούχα ενώ μου ζήτησε να κάνω και εγώ ακριβώς το ίδιο.
Τρία λεπτά μετά ήμασταν ξαπλωμένοι ολόγυμνοι στα κρύα(ακόμη και τον Αύγουστο)λεύκα πλακάκια του πατώματος του σαλονιού της. Η Γιέλενα είχε επωμιστεί όλο το βάρος των ερωτικών περιπτύξεων μιας και εγώ μπορεί να καλοπερνούσα αλλά ένιωθα άβολα(όχι φυσικά λόγω του Νίκου που ίσως νόμιζε η Γιέλενα αλλά εγώ τον είχα γραμμένο,αλλά λόγω του ότι όλα αυτά τα έκανα για πρώτη φορά).Εκτός αυτού είχα και ένα σχετικό άγχος για την συνέχεια(το σεξ δηλαδή)που θα γινόταν για πρώτη φορά χωρίς να πληρώσω.
Λίγα δευτερόλεπτα μετά η Γιέλενα είπε "θέλω να μπεις μέσα μου" (αυτή η φράση θα έμενε χαραγμένη στη μνήμη μου αφού όσο και αν προσπαθούσα να την ξεχάσω στην μετέπειτα ζωή μου θα μου την επαναλάμβανε η γυναίκα μου,λες και ήταν συνεννοημένη με την Γιέλενα για να μην ξεχάσω κάποια πράγματα ποτέ.Τι μανία και αυτή: οι μοναδικές γυναίκες της ζωής μου να μου λένε αυτή τη φράση όταν απλά ήθελαν να της πηδήξω).Είχε έρθει η μεγάλη στιγμή της ως τότε ζωής μου. Θα έκανα έρωτα με τη κοπέλα που χρόνια ήμουν ερωτευμένος μαζί της.
Ξεκίνησα και εγώ λοιπόν να "μπω μέσα της". Ξαφνικά με έπιασε ένα απίστευτο αλλά όχι και αδικαιολόγητο άγχος. Δεν τα κατάφερα με την πρώτη προσπάθεια. Ούτε με την δεύτερη. Λες και δεν υπήρχε αυτό που υπάρχει συνήθως εκεί, αλλά τοίχος. Η Γιέλενα κατάλαβε ότι κάτι δυσάρεστο συνέβαινε αλλά αντί να κάνει κάποια προσπάθεια χαμογελούσε,σχεδόν γέλαγε. Άρχισα να ιδρώνω. Ένιωθα απαίσια. Τελικά με την πέμπτη προσπάθεια τα κατάφερα. Όμως δεν ξέρω γιατί(δεν μου είχε ξανατύχει ποτέ μέχρι τότε αυτό)μετά από πολύ λίγα δευτερόλεπτα δεν άντεξα και τραβήχτηκα για να μου συμβει για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου αυτό που δεν έπρεπε να συμβεί με τίποτα εκείνο το βράδυ. Μια πρόωρη εκσπερμάτιση.
“Τι αυτό ήταν;" με ρώτησε η Γιέλενα με απορία και χαμόγελο.
“Γιέλενα δεν ξέρω τι έπαθα πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό" της είπα κατακόκκινος και ντροπιασμένος. Την Γιέλενα την έπιασε νευρικό γέλιο. Ότι χειρότερο θα μπορούσε να μου συμβεί εκείνη την στιγμή. "Γιατί γελάς;" ούρλιαξα. "Συγνώμη,δεν μπορώ νευρικό" μου είπε γελώντας και πήγε προς το μπάνιο για να κάνει ντους απ' ότι κατάλαβα.
Εκείνες τις στιγμές πέρασαν από το μυαλό πολλές σκέψεις. Πόσο ανίκανος ήμουν για παράδειγμα. Μια φορά είχα την ευκαιρία να κάνω έρωτα με μια κοπέλα(και τι κοπέλα)και δεν μπόρεσα να ανταπεξέλθω. Και τώρα τι θα γίνει;Θα με κάνει ρεζίλι σε όλο το κόσμο;Αυτή γέλαγε πριν. Θα πει όλη την αλήθεια και ενώ ο Νίκος θα με δέρνει όλοι οι υπόλοιποι θα γελάνε φωνάζοντας με αγάμητο;
Την μισούσα εκείνη την ώρα την Γιέλενα. Μισούσα και εμένα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Να φύγω όσο ήταν στο μπάνιο; (για ποιο λόγο έκανε ντους αφού δεν κάναμε και τίποτα,μου ήρθε ξαφνικά ως σκέψη στο μυαλό).Να μείνω και να ξαναπροσπαθήσω Ήξερα πολύ καλά πως μια δεύτερη αποτυχημένη προσπάθεια θα με έκανε ακόμη πιο χάλια. Μέχρι και να πάρω ένα μεγάλο μαχαίρι από την κουζίνα και να το καρφώσω πάνω μου σκέφτηκα. Για να με λυπηθώ καθώς πεθαίνω και να με λυπηθούν. Με την ελπίδα βέβαια ότι θα γλιτώσω.
Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που κάθε άνθρωπος έχει ζήσει έστω και μια φορά στη ζωή του. Η στιγμή που δεν υπάρχει λύση. Που η λύση είναι είτε ο θάνατος είτε να κοιτάξεις πολύ μπροστά στο μέλλον. Γιατί με το χρόνο τελικά όλα ξεχνιούνται. Αλήθεια ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Και μη σκεφτεί κάποιος ότι ο Αλέξης(εγώ δηλαδή) τώρα μας λέει βλακείες και ότι δεν έχετε ζήσει ποτέ μια τέτοια στιγμή που δεν υπάρχει λύση. Γιατί τις τραγικές μας στιγμές τις κρύβουμε τόσο καλά που αν δε βρεθεί κάποιος να μας τις θυμίσει δεν πρόκειται ποτέ να τις θυμηθούμε από μόνοι μας. Θα τις ξεχάσουμε. Αν δεν τις θυμάστε τώρα μη βιαστείτε να με πείτε βλάκα. Να είστε σίγουροι ότι τις έχετε ξεχάσει. Το αστείο με αυτές τις στιγμές είναι ότι ποτέ δεν είναι όσο τραγικές νομίζουμε εμείς ότι είναι. Παλεύουμε χρόνια για να ξεχάσουμε και να μη μάθει κανείς κάτι που ενώ το θεωρούμε απίστευτο, μόλις το μάθουν οι άλλοι και εμείς νομίζουμε ότι ήρθε η καταστροφή του μικρόκοσμου μας την επόμενη μέρα το έχουν ήδη ξεχάσει.
Όταν η Γιέλενα βγήκε απ' το ντους της ζήτησα να μείνω το υπόλοιπο βράδυ σπίτι της. Εκείνη αρχικώς δε δέχτηκε, λέγοντας πως ήταν λάθος όλο αυτό που έγινε και ότι το καλύτερο θα ήταν να φύγω. Την παρακάλεσα σχεδόν πέφτοντας στα πόδια της να κοιμηθούμε μαζί γιατί ένιωθα πολύ άσχημα. Τελικά έπειτα από 45 λεπτά κουβέντας και με εμένα να έχω μεθύσει πίνοντας σαν νερό πάνω από το μισό μπουκάλι ουίσκι πείστηκε και κουβαλώντας με στο μεγάλο κρεβάτι του υπνοδωματίου της με ξάπλωσε και έπειτα ξάπλωσε και εκείνη.
Βέβαια σε αυτά τα 45 λεπτά της κουβέντας μας φρόντισε να με κάνει ράκος αφήνοντας υπονοούμενα για τις επιδόσεις μου λέγοντας "Τελικά σεξουαλικά είσαι ότι ακριβώς δείχνεις και στην υπόλοιπη σου ζωή. Τίποτα"
Κοιμήθηκα αμέσως με τελευταία σκέψη ότι ήθελα να πλακώσω την Γιέλενα στα χαστούκια γιατί τελικά ήταν μια καριόλα και μισή. Στην πραγματικότητα ίσως να μην ήταν και τόσο αλλά εκείνη την ώρα αυτό σκεφτόμουν.
Δεν είχα προλάβει να κοιμηθώ πάνω από 3 ώρες όταν άνοιξα τα μάτια μου μετά από έναν τραγικό εφιάλτη. Είχα δει ότι είχα σκοτώσει την Γιέλενα και προσπαθούσα να γλιτώσω. Σιγουρεύτηκα ότι ήταν εφιάλτης καθώς ενώ ήμουν γυρισμένος από τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού και δεν μπορούσα να τη δω ένιωθα τη παρουσία του σώματος της στο στρώμα.Κίνησα λίγο το χέρι μου για να δω την ώρα. Ήταν 5 και 10 το πρωί. Σκέφτηκα πως αν προσπαθούσα εκείνη την ώρα να κάνω έρωτα με την Γιέλενα θα είχα άλλη μια ευκαιρία να ανατρέψω την κατάσταση. Με το αριστερό μου χέρι άρχισα να ψαχουλεύω το κορμί της. Έπιασα πρώτα την κοιλιά της. Την ένιωσα πολύ υγρή και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. "Τόσο πολύ ίδρωσε;" αναρωτήθηκα. Έφερα το χέρι μου μπροστά στα μάτια μου να δω τι ήταν το υγρό αυτό. Το υπνοδωμάτιο δεν ήταν εντελώς σκοτεινό και αυτό μου επέτρεπε να δω. Ξαφνικά τινάχτηκα πάνω. Το υγρό ήταν...αίμα!!!! Κοίταξα την Γιέλενα. Ήταν γεμάτη αίμα σε όλο της το κορμί και στο πρόσωπο. Ήταν νεκρή. Δεν θυμόμουν πως αλλά την είχα μαχαιρώσει δεκάδες φορές κατά την διάρκεια της νύχτας αν και δεν θυμόμουν τίποτα από το ουίσκι και το μεθύσι. Ο εφιάλτης δεν ήταν εφιάλτης αλλά πραγματικότητα. Έπρεπε να κάνω κάτι γρήγορα. Βρήκα το γεμάτο αίμα μαχαίρι στο πάτωμα. Πήγα στην κουζίνα το έπλυνα καλά και μετά μάζεψα οτιδήποτε μπορούσε να μαρτυρήσει ότι είχε παρέα το προηγούμενο βράδυ σπίτι της. Ντύθηκα και βγήκα από το σπίτι της προσέχοντας να μη με δει κανείς. Μόλις έκλεινα την πόρτα στις 5 και μισή ακριβώς η καμπάνα της εκκλησίας χτύπησε μια φορά όπως ακριβώς όταν έμπαινα 4μίση ώρες πριν. Την Γιέλενα την άφησα ακριβώς έτσι όπως ήταν. Ανάσκελα,ολόγυμνη γεμάτη αίμα στο κρεβάτι.(το ότι ήταν ολόγυμνη μου έκανε μεγάλη εντύπωση μιας και ήμουν σίγουρος παρά το μεθύσι μου ότι όταν έπεσε για ύπνο φόραγε ένα φανελάκι και ένα σορτσάκι)
Πήρα την απόφαση να πάρω το δρομάκι που είχα πάρει ερχόμενος στο σπίτι της με την ελπίδα να μη με δει κανείς. Αν κάποιος με έβλεπε το παιχνίδι χανόταν. Μόλις έβρισκαν την Γιέλενα νεκρή θα ήμουν ο δεύτερος ύποπτος μετά τον Νίκο. Αν κάποιος λοιπόν θυμόταν ότι με είδε να τριγυρνάω στην χώρα 5μιση το πρωί όλοι θα καταλάβαιναν ότι εγώ την είχα σκοτώσει. Αν όμως κατάφερνα να πάω σπίτι μου χωρίς να με δει κανείς(ούτε καν οι γονείς μου που συνήθως ξύπναγαν μετά τις 6)τότε βασικός ύποπτος θα παρέμενε ο Νίκος ο οποίος αν είχε ακούσει την συμβουλή μου και δεν πήγε να μπεκρουλιάσει σε κάποιο μαγαζί αλλά είχε πάει απευθείας για ύπνο,τότε θα τα έβρισκε πολύ σκούρα αφού δεν θα είχε κάποιο ουσιαστικό άλλοθι.
Τελικά στις 5 και 40 είχα καταφέρει να μπω στο σπίτι μου χωρίς να με δει κανείς. Πήγα στο δωμάτιο μου και έκανα ότι κοιμάμαι. Φυσικά ήμουν τόσο φοβισμένος που δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν ότι κατέστρεψα τη ζωή μου. Δεν μπορούσα να θυμηθώ πως τη σκότωσα αλλά ήξερα ότι τη σκότωσα. Η μόνη λύση για να κοιμηθώ και να μη κινήσω υποψίες ήταν να πάρω κρυφά από τα υπνωτικά χάπια της μητέρας μου. Το είχα ξανακάνει άλλες δυο φορές όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ και τα κατάφερα σχεδόν αμέσως. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και πήγα στην κουζίνα όπου ήταν πάντα τα χάπια. Για αυτή την ειδική περίσταση αποφάσισα να πάρω δύο. Έκαναν αμέσως τη δουλεία τους.

Γ Μέρος
Μια διαφορετική μορφή σωφρονισμού
Στις 11 το πρωί της 9ης Αυγούστου του '88 με ξύπνησε με πολύ δυσκολία(λόγω των υπνωτικών)η μητέρα μου. Μια φίλη της Γιέλενα πήγε σπίτι της το πρωί για να πάνε για μπάνιο μαζί και τη βρήκε όπως τη βρήκε. Αμέσως κινήθηκε η αστυνομική δύναμη του νησιού(3 άντρες όλοι και όλοι)και όλο το νησί ήταν ήδη στο πόδι. Η μητέρα μου πρόλαβε να μου πει τα νέα. "Σήκω Αλέξη. Σκοτώσανε την Γιέλενα. Είναι ο Ρέπκας εδώ και θέλει να σε δει". Εγώ προσποιήθηκα τον ξαφνιασμένο και σηκώθηκα εμφανιζόμενος μπροστά στο Ρέπκα φορώντας μόνο ένα σλιπάκι. Δεν φοβόμουν ευτυχώς σχεδόν καθόλου γιατί ο Ρέπκας ήταν το πιο χαμηλόβαθμο στέλεχος της αστυνομικής δύναμης του νησιού που οι δύο άλλοι τον έστελναν πάντα για αγγαρείες. Άρα για να ήρθε αυτός σε μένα ή είχανε πιάσει ήδη το Νίκο ή δεν με θεωρούσαν βασικό ύποπτο. Ο Ρέπκας ήταν ένας 40χρονος αγρινιώτης μεθύστακας που είχε 3 χρόνια στο νησί και ακόμα και τα μικρά παιδιά τον κορόιδευαν. Παρίστανε μάλιστα το μεγάλο αστυνόμο και οι γκάφες του είχαν αφήσει εποχή στο νησί.
Μετά από μισή ώρα(κάτι σαν ανάκριση)ο Ρέπκας με ύφος Ηρακλή Πουαρό με οδήγησε(όχι πως δεν ήξερα το δρόμο)στο αστυνομικό τμήμα του νησιού που ήταν μεταξύ λιμανιού και χώρας. Στο μισάωρο αυτό ο Ρέπκας μου έδωσε πολύ πιο σημαντικές πληροφορίες από αυτές που του έδωσα εγώ. Εγώ του έλεγα ότι του είχαν πει ήδη άλλοι φίλοι μας ,ότι ο Νίκος μάλωσε την προηγούμενη βραδιά με την Γιέλενα,εγώ την πήγα σπίτι της,γύρισα βρήκα τον Νίκο έξω από το σπίτι μου(μέγα άλλοθι αυτό)και ύστερα πήγαμε και οι δυο για ύπνο. Αυτός μου είπε ότι ήδη είχαν πιάσει τον Νίκο,ότι δεν παραδέχεται τίποτα αλλά είναι σε δεινή θέση αφού όλοι πιστεύουν ότι το έκανε αυτός,ότι υπολογίζουν πως ο φόνος έγινε περίπου τα ξημερώματα και ότι το μόνο άλλοθι του Νίκου είναι οι γονείς του που επέμεναν ότι ήταν όλο το βράδυ σπίτι. Ευτυχώς που με άκουσε ο ηλίθιος και πήγε για ύπνο γιατί αν έπνιγε τον πόνο του στο μπαράκι του λιμανιού τώρα θα ήμουνα εγώ μέσα.
Φτάσαμε στο αστυνομικό τμήμα γύρω στις 12 και μισή το μεσημέρι. Πέρασα μπροστά από το Νίκο που του είχαν φορέσει ήδη χειροπέδες. Δεν με άφησαν να του μιλήσω αλλά πρόλαβα να παρατηρήσω ότι με κοίταξε πολύ αγριεμένα κάτι που δεν κατάλαβα αφού ναι μεν δεν ήταν αυτός ο δολοφόνος αλλά δεν ήξερε ότι ήμουν εγώ. Οι δύο άλλοι αστυνομικοί με ανέκριναν για μία ώρα περίπου προσπαθώντας να με κάνουν να τους πω ότι ο Νίκος μου είχε εκμυστηρευτεί το προηγούμενο βράδυ ότι θα σκοτώσει την Γιέλενα. Εγώ το αρνήθηκα κατηγορηματικά. Κατά τη διάρκεια της ημέρας αφού ήρθαν υψηλόβαθμοι αστυνομικοί από Αθήνα και Σύρο(όπου άνηκε διοικητικά το τμήμα του νησιού μας)και αφού είχε γίνει πρώτο θέμα στις ειδήσεις η "πρωτοφανής στυγερή και αποτρόπαιη δολοφονία" όπως έλεγε η κρατική τηλεόραση(η μόνη που υπήρχε τότε),πληροφορήθηκα ότι είχαν έρθει στο νησί και οι γονείς της Γιέλενα.
Είχε πάει 6 η ώρα το απόγευμα και εγώ δεν είχα προλάβει να συνειδητοποιήσω την πράξη μου. Σκότωσα άνθρωπο και μάλιστα με τόσο βίαιο τρόπο αλλά αυτό που ένιωθα μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ικανοποίηση γιατί όλα έδειχναν ότι θα τα κατάφερνα και θα γλύτωνα. Είχα πει την ιστορία μου πολύ καλά χωρίς αντιφάσεις,ακριβώς τα ίδια πράγματα πάνω από 20 φορές και όλοι με είχαν πιστέψει. Ο δε Νίκος αν και ήταν αθώος έπεφτε διαρκώς σε αντιφάσεις σε σημείο να είναι όλοι πεπεισμένοι ότι αυτός ήταν ο δολοφόνος. Η μόνη παραφωνία σε αυτή τη μεγάλη μου παράσταση ήταν ένας νεαρός υπαστυνόμος που ήρθε από τη Σύρο ο Φιλιππάκης (ήταν 28 χρονών το πολύ) που μου έλεγε διαρκώς "δεν ξέρω γιατί αλλά εσένα δε σε πιστεύω".
Οι γονείς της Γιέλενα εμφανίστηκαν στο τμήμα γύρω στις 11 το βράδυ. Ήταν σε τραγική κατάσταση και ο πατέρας της πεπεισμένος για το ότι ο δολοφόνος ήταν ο Νίκος ούρλιαζε "φέρτε μου τον πούστη μπροστά μου να τον σκοτώσω".
Γύρω στις 11 το βράδυ ο Ρέπκας με συνόδευσε στο σπίτι μου επιτρέποντας μου να κοιμηθώ εκεί λέγοντας μου "δε μιλάς σε κανέναν. Ούτε στους δημοσιογράφους φυσικά. Ότι έκτακτο συμβεί έρχομαι σε ξυπνάω και ντουγρού πάλι μέσα για κατάθεση... και αύριο πουρνό πουρνό φεύγουμε για Σύρο"
Αφού μίλησα για λίγο με τους γονείς μου και σιγουρεύτηκα ότι και αυτοί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου όσον αφορά τη σχέση μου με το φόνο ξάπλωσα καταταλαιπωρημένος στο κρεβάτι μου.
Δυστυχώς όμως αυτό το πρώτο βράδυ μου ως δολοφόνος δεν κατάφερα να κοιμηθώ ούτε λεπτό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πρώτο και μοναδικό μου μέλημα ήταν να μη με πιάσουν. Αφού όλα έδειχναν ότι τη γλιτώνω είχε έρθει η ώρα να σκεφτώ άλλα πράγματα.
Μου ερχόταν λοιπόν στο μυαλό η Γιέλενα. Ως γνωστόν την Γιέλενα δεν την γνώρισα την ημέρα που τη σκότωσα.Την ήξερα παραπάνω από 10 χρόνια εκ των οποίων τα περισσότερα από αυτά ήμουν ερωτευμένος μαζί της.Σκότωσα τη γυναίκα που ερωτεύτηκα... τόσο βίαια... ήταν στο μυαλό μου συνέχεια. Τα παιδικά παιχνίδια μας ,το χαμόγελο της,τα χτεσινά φιλιά της.
Έπειτα σκέφτηκα και το Νίκο. Ο υποτιθέμενος φίλος μου που τον μισούσα τόσο πολύ και εκείνη την ώρα χάρη σε μένα θα έτρωγε ξύλο για να ομολογήσει τον φόνο που εγώ έκανα.Πιθανόν να πέρναγε τα καλύτερα του χρόνια στη φυλακή. Πραγματικά ούτε η Γιέλενα ούτε ο Νίκος άξιζαν την μοίρα που με τις πράξεις μου τους επιφύλαξε η ζωή. Αυτή στο χώμα,αυτός στη φυλακή. Εγώ έξω.
Από την άλλη σκεφτόμουν και το σπαραγμό των γονιών της Γιέλενα που έχασαν ξαφνικά με τέτοιο τρόπο και σε τόσο μικρή ηλικία το μοναχοπαίδι τους. Εγώ ήμουν ο υπαίτιος για την καταστροφή τόσων πολλών ζωών. Μαζί και της δικής μου. Σκέφτηκα μια φράση και την ψιθύρισα ξαπλωμένος στο κρεβάτι. "Καληνύχτα ζωή. Καλωσήρθατε τύψεις"
Είχα προλάβει να καταλάβω πως η ζωή μου θα άλλαζε ριζικά από εκείνο το βράδυ και ύστερα. Τίποτα δεν θα ήταν όπως πριν. Ήξερα πως δε θα ξεχνούσα ποτέ το γεμάτο αίμα πρόσωπο της Γιέλενα,το αγριεμένο και φοβισμένο βλέμμα του Νίκου όταν τον είδα στο τμήμα και τον σπαραγμό των γονιών της Γιέλενα. Και εκτός από αυτά φοβόμουν. Πάντα μπορεί να βρισκόταν ένα καινούργιο στοιχείο(έτρεμα τον Φιλιππάκη)που να αποδείκνυε ότι εγώ ήμουν ο δολοφόνος.
Από εκείνη την στιγμή και μετά και για όλη την υπόλοιπη ζωή μου έως και τώρα το δίπτυχο τύψεις-φόβος ήταν αυτό που με ακολουθούσε.
Βέβαια μέχρι τότε στη ζωή μου υπήρχε το δίπτυχο μίσος-φόβος. Σωστά. Αλλά ο φόβος που είχα μέχρι τότε ήταν για ασήμαντα θέματα όπως για να μην καταλάβει κανείς ότι δεν είχα φιλήσει ποτέ γυναίκα. Άλλος φόβος αυτός και άλλος το να φοβάσαι ότι θα μπεις φυλακή για όλη σου τη ζωή και ότι θα σε μισούν δεκάδες άνθρωποι που τρόπον τινά κατέστρεψες τη ζωή τους. Και ας μη ξεχνάμε και το άλλο. Όσο τραγικά και αν ζούσα μέχρι τότε την αγαπούσα τη ζωή μου. Δεν υπάρχει άλλωστε άνθρωπος που να μην αγαπάει τη ζωή του. Ίσως κάποιοι δεν καταφέρνουν ποτέ να αγαπήσουν τον εαυτό τους(μέσα σε αυτούς και εγώ)αλλά όλοι θέλουμε να ζούμε όσο το δυνατόν καλύτερα.
Το επόμενο πρωί(ξημερώματα σχεδόν)πήγαν εμένα,το Νίκο καθώς και την κοπέλα πού βρήκε νεκρή τη Γιέλενα στη Σύρο. Ο Νίκος κρίθηκε προφυλακιστέος ενώ εγώ το ίδιο βράδυ ξαναβρισκόμουν στο νησί μου. Του Φιλιππάκη πάντως κάτι δεν του κόλλαγε στην ιστορία και πίστευε ότι ο Νίκος δεν ήταν ο δολοφόνος. Αλλά όπως του είπε μπροστά μου και ένας ταξίαρχος "Πέτρο μη τα σκαλίζεις. Ένα και ένα κάνουν δύο. Τον έχουμε βρει το δολοφόνο"
Τέσσερις μήνες μετά και ενώ εγώ είχα γυρίσει στην Αθήνα και ήμουν σαν ζόμπι από την αυπνία αφού ούτε τα υπνωτικά της μητέρας μου αποδείχτηκαν πιο δυνατά από τις τύψεις και το φόβο μου(ευτυχώς όλοι εξέλαβαν την στάση μου ως κατάθλιψη λόγω του θανάτου της Γιέλενα και της φυλάκισης του καλύτερου μου φίλου)έγινε η δίκη. Βασικοί μάρτυρες εγώ αλλά και ο Φιλιππάκης ο οποίος είχε δηλώσει ότι είχε βρει στοιχεία που αποδείκνυαν την αθωότητα του Νίκου ενώ ζάλιζε σχεδόν κάθε βδομάδα εμένα με επισκέψεις σπίτι λέγοντας μου "Ξέρω ότι το 'κανες εσύ. Δεν ξέρω πως αλλά θα το βρω. Το θέμα είναι ότι ακόμα δε με πιστεύει κανείς ανώτερος μου"
Ώρες ώρες από την τόση πίεση του Φιλιππάκη ήμουν έτοιμος να σπάσω και να ομολογήσω. Δεν ξέρω ακριβώς πως άντεξα. Ίσως σε αυτό με βοήθησε η Γωγώ με την οποία είχαμε σχέση από τον Νοέμβρη του '88.Γιατί έκανα σχέση με τη Γωγώ από τη στιγμή που δεν μου άρεσε καθόλου;Ο πρώτος λόγος ήταν η στήριξη που μου παρείχε σε όλες αυτές τις δύσκολες στιγμές (χωρίς βέβαια να ξέρει την αλήθεια)και το ότι μου έλεγε διαρκώς ότι μαζί θα τα περάσουμε όλα.Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι τόση μοναξιά δεν αντεχόταν ειδικά εκείνη την εποχή. Ο τρίτος λόγος ήταν ότι έπρεπε να απενοχοποιήσω σεξουαλικά τον εαυτό μου. Δηλαδή ένιωθα την ανάγκη να κάνω οπωσδήποτε έρωτα με κάποια κοπέλα για να ξεχάσω την μοιραία βραδιά. Αν και πήδηξα τελικά τη Γωγώ δεν το κατάφερα αυτό. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της η Γωγώ δεν βρήκε ποτέ χώρο στην καρδιά μου. Ήταν απλώς η λύση ανάγκης. (Πάντως τη βραδιά που την πήδηξα κατάφερε να μου θυμίσει ακόμα περισσότερο την Γιέλενα λέγοντας μου "Θέλω να μπεις μέσα μου")
Η δίκη έγινε (εν τω μεταξύ και τις 6 μέρες της ακροαματικής διαδικασίας ο Φιλιππάκης καθόταν δίπλα μου και αυτό με έκανε να τρέμω)και πράγματι παρουσιάστηκαν αδιάψευστα στοιχεία που ξεκάθαρα έδειχναν ότι ο Νίκος παρέμεινε σπίτι του εκείνο το βράδυ. Εγώ(δεν ξέρω αν είχα και άλλη επιλογή)προσπάθησα να πείσω ότι ο Νίκος φεύγοντας απ' το σπίτι μου δεν είχε καμία πρόθεση να πάει σε αυτό της Γιέλενα.
Ο Νίκος παρουσιάστηκε αγνώριστος στο δικαστήριο. Από την τελευταία φορά που τον είχα δει στη Σύρο 4 μήνες πριν μου φάνηκε γηραιότερος κατά 10 χρόνια. Από αυτά που είχα μάθει είχε μεταφερθεί στις φυλακές Αλικαρνασσού και πάντα επέμενε ότι ήταν αθώος.
Τελικά με την βοήθεια κυρίως του Φιλιππάκη, ο Νίκος αθωώθηκε ενώ οι γονείς και οι συγγενείς της Γιέλενα ούρλιαζαν μέσα και έξω από το δικαστήριο ότι θα πάρουν το νόμο στα χέρια τους.Ο πατέρας της Γιέλενα προσπάθησε κάποια στιγμή να του επιτεθεί ενώ αργότερα λιποθύμησε. Άλλωστε πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις οι συγγενείς του θύματος ψάχνουν εναγωνίως ένα θύτη. Εάν αυτός αθωωθεί αυτοί συνεχίζουν ακόμη να τον θεωρούν δολοφόνο. Ακόμα και αν δεν είναι τόσο σίγουροι ότι είναι αυτός. Ελλείψη άλλου ανθρώπου για να μισήσουν θα μισούσαν τον Νίκο για όλη τους τη ζωή ακόμα και αν ήταν αθώος.
Αμέσως μετά την απόφαση ο Νίκος αγκάλιασε ψύχραιμα τους γονείς του ενώ γύρισε και με κοίταξε με το ίδιο αγριεμένο ύφος που με είχε κοιτάξει και στο αστυνομικό τμήμα. Άρχισα να σκέφτομαι ότι και αυτός με θεωρεί ύποπτο αλλιώς δεν είχε λόγο να με κοιτάει έτσι.
Μια βδομάδα μετά την αθώωση του Νίκου ο Φιλιππάκης με κάλεσε στη Γ.Α.Δ.Α.(είχε μετατεθεί εκεί από τη Σύρο).Στην επίσκεψη μου αυτή με ξαναρώτησε για χιλιοστή φορά τα ίδια πράγματα και εγώ ευτυχώς για χιλιοστή φορά του απάντησα τα ίδια. Φεύγοντας από το γραφείο του μου είπε "Εμείς δεν έχουμε τελειώσει,για την ακρίβεια τώρα αρχίζουμε". Ήταν φανερό ότι ο Φιλιππάκης έψαχνε αυτό το μικρό στοιχείο που ίσως του είχε διαφύγει για να βρει πως έκανα το φόνο. Αφού είχε αθωωθεί ο Νίκος,έψαχναν ξανά από την αρχή στην αστυνομία με γενικό υπεύθυνο τον Φιλιππάκη. Μάλιστα τον επόμενο μήνα μετά την αθώωση του Νίκου ο Φιλιππάκης είχε κατέβει 2 φορές στο νησί παλεύοντας για στοιχεία ενώ η υπόθεση είχε γίνει και πάλι πρώτο θέμα στην κρατική τηλεόραση,λόγω της αθώωσης του Νίκου.
Τελικά η μεγάλη επιτυχία ήρθε για τον Φιλιππάκη. Ευτυχώς σε κάποια άλλη υπόθεση που είχε αναλάβει(επίσης άγριας δολοφονίας)βρέθηκε ο δολοφόνος χάρη σε αυτόν τον χαρισματικό (πρέπει να το παραδεχτώ) αστυνομικό. Ο Φιλιππάκης έγινε για πρώτη φορά στη ζωή του διάσημος βγαίνοντας στην κρατική τηλεόραση και εξηγώντας πως κατάφερε να τσακώσει το δολοφόνο ενώ διαβεβαίωνε τους δημοσιογράφους ότι είναι πολύ κοντά και στην εξιχνίαση ενός άλλου φόνου αυτού της Γιέλενα!!!! Η μέγκενη έσφιγγε το λαιμό μου και εγώ ήμουν στην πιο τραγική κατάσταση της ζωής μου. Ήξερα ότι από στιγμή σε στιγμή μπορεί να βρισκόμουν κατηγορούμενος είτε μέσω της τρομερής πίεσης που μου ασκούσε ο Φιλιππάκης για να ομολογήσω είτε μέσω ενός στοιχείου που θα έβρισκε μέσα από τα ταξίδια του στο νησί. Εκτός αυτού οι τύψεις δεν με είχαν εγκαταλείψει ποτέ από τη βραδιά του φόνου και ύστερα. Για πρώτη φορά σκεφτόμουν πολύ σοβαρά ότι καλύτερο θα ήταν να με είχαν πιάσει εξ' αρχής παρά να ζω έτσι. Κάποιες στιγμές περνούσε από το μυαλό μου να εμφανιστώ ένα πρωί εγώ ο ίδιος στο γραφείο του Φιλιππάκη και να παραδοθώ.
Ο Φιλιππάκης πάντως σε αυτή την υπόθεση παρά τις όποιες επιτυχίες του έκανε λάθη. Αν εκείνη την εποχή με κρατούσε μια εβδομάδα κλεισμένο με συνεχείς ανακρίσεις θα ομολογούσα σίγουρα. Γιατί δεν το 'κανε;Γιατί λανθασμένα πίστευε ότι ακόμα και τότε ήμουν πολύ σκληρό καρύδι και ότι για να με πιάσει έπρεπε να βρει τα στοιχεία από μόνος του. Αναλώθηκε σε διαρκή ταξίδια στο νησί χωρίς ποτέ να βρει κάτι ενδιαφέρον. Έτσι αυτός άρχισε να βαριέται και εγώ άρχισα να ανασαίνω και πάλι.
Μάλιστα κατά τη διάρκεια μιας βαθιάς ανάσας αποφάσισα να παντρευτώ τη Γωγώ. Τα συναισθήματα μου φυσικά δεν είχαν αλλάξει προς το καλύτερο. Ένιωθα ότι ακριβώς και παλιότερα αλλά την παντρεύτηκα γιατί δεν είχα τη δύναμη να κυνηγήσω τη ζωή μου και τις όποιες ευκαιρίες μου πια. Βέβαια και να μην είχε συμβεί το γεγονός που άλλαξε τη ζωή μου πάλι κάποια σαν τη Γωγώ θα παντρευόμουν απλώς αυτό μπορεί να συνέβαινε αρκετά χρόνια αργότερα και όχι στα 23μου.
Τον Ιούνιο του '90 η ανούσια ζωή μου βρήκε λόγω ύπαρξης. Φυσικά δεν ήταν η γέννηση της κόρης μου(γεννήθηκε και αυτή τον Ιούνιο του '90)που με απασχολούσε όσο και η γυναίκα μου(καθόλου δηλαδή)αλλά η πληροφορία ότι ένα έγκλημα όσο απεχθές και αν είναι σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία παραγράφεται μετά την πάροδο 20 ετών. Σκεφτόμουν τότε ότι μου έμεναν 18 χρόνια για να γλιτώσω(πολλά βέβαια)αλλά αν όλα πήγαιναν καλά τον Αύγουστο του 2008 ο φόβος μου θα ήταν παρελθόν.(σαν κάτι πενηντάρηδες δηλαδή που αντί να ζήσουν την ζωή τους περιμένουν να πάρουν σε δεκαπέντε χρόνια σύνταξη για να τη ζήσουν).
Τα χρόνια πέρασαν. Ο Φιλιππάκης με είχε σχεδόν ξεχάσει. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο και οι μόνοι πια που έμειναν να θυμούνται την Γιέλενα ήταν αυτοί που έπρεπε. Εγώ,ο Νίκος και οι γονείς της. Οι τύψεις πια καταλάμβαναν το μεγαλύτερο όγκο της προσωπικότητας μου μιας και ο φόβος άρχισε να ξεπερνιέται. Είχα βρει μια δουλειά,δούλευε και η Γωγώ τίποτα το ιδιαίτερο να βγάζουμε τα προς το ζην,να περνάει η ζωή μέσα απ' τα χέρια μας. Κοινοί θνητοί δηλαδή. Ασήμαντες ζωές. Πλέον είχα δύο παιδιά(άλλο ένα κοριτσάκι γεννήθηκε το 1992)αλλά οι σχέσεις μου με τη γυναίκα μου ήταν πια τυπικές. Μάλλον η Γωγώ βαρέθηκε κάποια στιγμή να με αγαπάει χωρίς αντίκρυσμα και μου προσέφερε ότι και εγώ σε αυτή τόσα χρόνια. Αδιαφορία.
Αυτή η ιστορία του Αυγούστου του '88 σημάδεψε τη ζωή μου πέραν των τύψεων και των φόβων. Είχα παραδοθεί στην βραδιά εκείνη λες και ήταν η μοναδική της ζωής μου. Δεν υπήρχε για μένα καμία βραδιά πριν, καμία μετά. Μόνο το όνειρο ότι όλα ίσως αλλάξουν στις 9 Αυγούστου του '08 όταν παραγραφεί το έγκλημα μου. Πίστευα ότι αν φτάναμε σε εκείνη την ημερομηνία θα άλλαζε και η ζωή μου(όπως και οι μελλοντικοί συνταξιούχοι).Το ότι σκότωσα την Γιέλενα μου απαγόρευσε τελικά να γίνω καλός σύζυγος, στοργικός πατέρας και άνθρωπος με ενδιαφέροντα. Το μόνο θετικό ήταν ότι πια δε μισούσα κανέναν. Δεν με ενδιέφερε πια ποιοι ήταν καλύτεροι μου,ούτε αν με ήθελαν οι γυναίκες.
Το καλοκαίρι του '99 έντεκα χρόνια μετά το θάνατο της Γιέλενα πάτησα για πρώτη φορά μετά το φόνο ξανά το πόδι μου στο νησί. Είχε πεθάνει ο πατέρας της Γιέλενα (ο οποίος ποτέ δεν ξεπέρασε το θάνατο της κόρης του)και θεώρησα χρέος μου(μη με ρωτήσετε γιατί,δεν ξέρω ούτε εγώ) να πάω στην κηδεία που τελευταία επιθυμία του μακαρίτη ήταν να γίνει στο νησί και να θαφτεί δίπλα στην κόρη του στον οικογενειακό τους τάφο.
Για πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να ξαναδώ το νησί μου,το σπίτι μου αλλά και το σπίτι της Γιέλενα. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω το δρομάκι που είχα πάρει το βράδυ του φόνου για να πάω σπίτι της. Μόλις είδα το σπίτι ίδιο και απαράλλακτο όπως πριν από 11 χρόνια ξέσπασα σε λυγμούς. Ένα πεντάλεπτο μετά ξέροντας ότι θα υπάρχει κόσμος για τα συλλυπητήρια στο σπίτι σκέφτηκα να μπω και εγώ μέσα. Δεν άντεξα. Ξαναπήρα το δρομάκι και πήγα προς το σπίτι μου με δάκρυα στα μάτια. Στο τέλος του τελευταίου μονοπατιού άκουσα ένα σφύριγμα που αντιλήφθηκα ότι προήρθε από μικρή απόσταση. Γύρισα πίσω μου και είδα σε απόσταση 5 περίπου μέτρων το Φιλιππάκη. Αυτός με τρία γρήγορα βήματα έφτασε δίπλα μου. Με χτύπησε κάπως υποτιμητικά στον ώμο και μου είπε "Τελικά ο δολοφόνος ξαναγυρνά πάντα έστω και 11 χρόνια μετά στον τόπο του εγκλήματος ε; Σε παρακολουθούσα. Ώστε αυτό το στρατί πήρες και δε σε είδε κανείς εκείνο το βράδυ." Εγώ ξαφνιάστηκα "Τι θες εσύ εδώ;" τον ρώτησα "Μπα, ενικούλης. (μου είπε πιάνοντας μου το μάγουλο,και σοβαρεύοντας αμέσως συνέχισε)Πρόσεχε πως μιλάς σε έναν ταξίαρχο της ελληνικής αστυνομίας. (είχε γίνει ταξίαρχος ίσως ο πιο νεαρός σε ηλικία λόγω των συνεχόμενων εξιχνιάσεων δύσκολων υποθέσεων).Αν και εγώ συνήθως ρωτάω στη σχέση μας και εσύ απαντάς θα σου απαντήσω. Είχα γίνει πολύ φίλος με τον πατέρα αυτής που σκότωσες και ήρθα για την κηδεία του" Εγώ του απάντησα αμέσως "Δεν τη σκότωσα εγώ πόσες φορές θα στο πω." Αυτός άρχισε να φωνάζει"και γιατί ήρθες εδώ και ήσουν όλο κλάματα και πήρες και τον πιο περίεργο δρόμο που μπορούσες να πάρεις; Ήρθα τόσες φορές στο νησί αλλά αυτό το στρατί το αγνοούσα"
“Η Γιέλενα ήταν μια από τις καλύτερες μου φίλες στο έχω ξαναπεί. Με θες τίποτα άλλο"τον ρώτησα αποφασισμένος να φύγω "Τίποτα (μου απάντησε γελώντας πλέον) Απλά αποφάσισα να ξανανοίξω την υπόθεση ως φόρο τιμής στον πατέρα της Γιέλενα,και φυσικά τα γνωστά:είσαι και πάλι ο βασικός ύποπτος."
Έστριψα στο τέλος του μονοπατιού αριστερά και ο Φιλιππάκης δεξιά. Τι ήθελε πάλι από τη ζωή μου αυτός;Με κυνηγούσε 11 χρόνια με τόσο πάθος σαν νέος Ιαβέρης ίσως γιατί η υπόθεση της Γιέλενα ήταν η μοναδική μελανή κηλίδα στην καριέρα του. Εγώ όμως αρκετά είχα πληρώσει 11 χρόνια,δεν ήταν ζωή αυτή που ζούσα. Αρκετά δεν είναι για ένα φόνο που ούτε θυμάμαι πως τον έκανα;Την Γιέλενα τη σκότωσα αλλά πάει τέλειωσε. Σκεπτόμενος όλα αυτά έκανα μεταβολή με τη σκέψη ότι δεν αντέχω άλλο και ότι θα έπρεπε τώρα να κυνηγήσω το Φιλιππάκη και να παραδοθώ από μόνος μου. Τελικά μετά τη μεταβολή δεν κατάφερα να κάνω ούτε ένα βήμα μπροστά. Με κρατούσε καρφωμένο στο έδαφος η ζωή που δεν έζησα και ήλπιζα κάποια στιγμή να ζήσω. Έκανα και πάλι μεταβολή περπάτησα λίγο ώσπου σταμάτησα στο μοναδικό καφενεδάκι της χώρας και σωριάστηκα σε μια καρέκλα περιμένοντας να πιω καφέ.
Σε εκείνο τον καφενέ είδα γνωστές φάτσες μεσηλίκων και παππούδων που δεν θυμόμουν φυσικά τα ονόματα τους αλλά η μορφή τους ήταν γνώριμη σε μένα έστω και αν τις μούρες τους τις είχε καταστρέψει ο χρόνος που πέρασε. Δεν κατάλαβα αν κάποιοι έστω από αυτούς με θυμόνταν, πάντως κανείς δε με χαιρέτησε. Έτσι και αλλιώς δεν μου 'δωσαν και πολλή σημασία γιατί έδειχναν να τσακώνονται(δηλαδή ο ένας ο γεροντότερος με όλους τους υπόλοιπους).Προσπάθησα να καταλάβω γιατί φωνάζουν και γρήγορα τα κατάφερα. Και εδώ για το φόνο της Γιέλενα λέγανε(τους τον θύμισε μάλλον ο θάνατος του πατέρα της).Όλοι(εκτός του παππού)έλεγαν ότι σε μια τόσο αποτρόπαιη δολοφονία ο φονιάς πρέπει να τιμωρείτε παραδειγματικά με την εσχάτη των ποινών. Την θανατική ποινή. Μάλιστα απορούσαν με τη παραγραφή ακόμη και της πιο απεχθής δολοφονίας με τη πάροδο 20 ετών από την τέλεση της(αυτό που περίμενα εγώ δηλαδή για να ησυχάσω).Τότε το λόγο πήρε ο γηραιότερος όλων και με την πολύ βραχνή φωνή του τους είπε. "Σοβαρευτείτε. Αν ο ένοχος οποιουδήποτε εγκλήματος δεν πιαστεί ποτέ σημαίνει αρχικώς ότι πιθανότατα δεν προσπάθησε να ξανασκοτώσει κάποιον άρα δεν είναι επικίνδυνος για εμάς. Όταν λοιπόν σκότωσε βρισκόταν σε μια κατάσταση που μάλλον δεν θα ξαναβρεθεί. Σκεφτείτε λοιπόν αυτόν τον άνθρωπο που επί 20 χρόνια δεν τον έχουν πιάσει πόσο πολύ τιμωρείτε από τις τύψεις και το φόβο του. Σωφρονίζεται. Βγαίνει από αυτή τη δοκιμασία άλλος άνθρωπος. Μάλλον καλύτερος. Αν πάλι υπήρχε η θανατική ποινή και ο καθένας έπαιρνε την εκδίκηση του έτσι δεν θα δίναμε ποτέ την ευκαιρία στους ανθρώπους να διορθώσουν τα λάθη τους." Αμέσως πετάχτηκε ένας κατά πολύ νεώτερος. "Ας ήταν η Γιέλενα η κόρη σου μπάρμπα και θα σου 'λεγα εγώ αν μας τα 'λεγες εσύ τόσο ωραία" Ο "μπάρμπας" απάντησε ψύχραιμα και σιγανά "Φαντάσου τι θα γινόταν δηλαδή αν ο γιος σου ήταν ο δολοφόνος της Γιέλενα " Δεν άντεξα να ακούσω άλλο. Ούτε καν είχα παραγγείλει καφέ και σηκώθηκα και έφυγα. Αυτοί μάλωναν για μένα τόση ώρα απλά δεν το ήξεραν. Και ο παππούς καλά μας τα είπε μόνο που δεν ξέρω αν έγινα καλύτερος άνθρωπος. Δεν έχει σημασία άλλωστε. Σίγουρα δεν θα ξανασκοτώσω πάντως.

Δ Μέρος
Η επέτειος των 20 χρόνων
Αύγουστος του 2008.Εγώ ο ίδιος ,ζώντας ακριβώς τα ίδια. Στην σιχαμερή δουλειά παίρνοντας ακόμα τρεις και εξήντα,με τη σιχαμερή πλέον γυναίκα μου (που έκανε δίαιτα τα τελευταία χρόνια και παραδόξως έχει ομορφύνει πολύ ,ειδικά για την ηλικία της είναι σούπερ)που δεν έχουμε καμία επαφή και διατηρεί σοβαρό δεσμό όπως μου λέει κατάμουτρα με κάποιον ηλεκτρολόγο και απλώς δε θέλει να χωρίσουμε λόγω των παιδιών μας και με τα παιδιά μου που ούτε σημασία μου δίνουν ούτε τους δίνω και απλά συστηνόμαστε στους τρίτους ως μπαμπάς και κόρες. Με τον κανένα φίλο μου όλα αυτά τα χρόνια(εδώ πρέπει να τονίσω ότι το Νίκο μετά τη δίκη δεν τον είδα ποτέ ξανά)και με το μυστικό μου που με κατατρώει. Τώρα πια δε φοβάμαι ότι θα με πιάσει ο Φιλιππάκης (μου έκανε πλάκα ότι θα ξανασχοληθεί με την υπόθεση τότε στη κηδεία του πατέρα της Γιέλενα για να με φοβίσει) και απλώς περιμένω να αλλάξει η ζωή μου και να είμαι και τυπικά ελεύθερος στις 12 το βράδυ της 9 Αυγούστου. Μάλιστα για αυτό το λόγο βρέθηκα στο νησί για πρώτη φορά μετά το θάνατο του πατέρα της Γιέλενα για να το γιορτάσω μόνος μου. Το νησί μας πια έχει γίνει πολύ in. Έρχεται πολύ περισσότερος κόσμος από τότε που ήμασταν νεαροί.
Η καμπάνα της εκκλησίας της πόλης χτύπησε για πρώτη φορά έπειτα από 20 χρόνια για καλό. Ήταν 12 ακριβώς και εγώ ήμουν μόνος έξω από το εγκαταλελειμμένο σπίτι της Γιέλενα (η μάνα της Γιέλενα πέθανε 2 χρόνια μετά τον πατέρα της) έτοιμος πια να νικήσω τα φαντάσματα μου. Σήκώσα το χέρι μου ψηλά όταν άκουσα την καμπάνα. Ήμουν σίγουρα ελεύθερος πια. Αλλά δεν χαιρόμουν όσο περίμενα. Σκέφτηκα για λίγο.Δεν υπήρχε λόγος να είμαι χαρούμενος. Εντάξει συμφώνησα με τον εαυτό μου. Πλήρωσα για το φόνο της Γιέλενα με 20 χρόνια πολύ χειρότερα από φυλακή. Αλλά τώρα λύθηκαν όλα;Τα τεράστια προβλήματα με μια γυναίκα που δεν αγάπησα ποτέ και δεν μ' αγαπάει πια με δύο κόρες που δεν θυμάμαι να με είπαν ποτέ μπαμπά ούτε να τις είπα εγώ ποτέ παιδιά μου. Και τι έγινε που πέρασαν 20 χρόνια λοιπόν σώθηκα;Το βράδυ που σκότωσα την Γιέλενα πέθανα και εγώ. Έπρεπε να το παραδεχτώ. Μου 'ρθαν στα χείλη τα λόγια του αγαπημένου μου ποιητή του Δημήτρη Δικαίου. "Είμαι πικρός από μικρός...Είμαι μεγάλος." Εκείνο το βράδυ που το περίμενα πως και πως 20 χρόνια δεν κατάφερα τίποτα. Ίσως έγινα πάλι ο άνθρωπος πριν το φόνο(που ο ίδιος ο φόνος τον απέτρεπε να δει κάποια πράγματα καθαρά ακριβώς επειδή ασχολούνταν μόνο με αυτόν 20 χρόνια). Συνηδειτοποίησα και πάλι ότι ζούσα μια τραγική,ανούσια ζωή.
Ξαφνικά γύρω στα 30 μέτρα μακριά είδα μια ανθρώπινη φιγούρα ακριβώς έξω από τη πόρτα της Γιέλενα. Ήταν ο Νίκος. Παρά τα 20 χρόνια που είχα να τον δω χωρίς να τον αναγνωρίσω σίγουρα, πίστεψα ότι ήταν αυτός. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να φύγω αμέσως. Ο Νίκος μάλλον δεν ξεπέρασε ποτέ το θάνατο της Γιέλενα και αν με έβλεπε εδώ θα καταλάβαινε ότι την είχα σκοτώσει και ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να μου κάνει. Τόσα χρόνια κινδύνευα από το Φιλιππάκη εκείνη τη στιγμή όμως κινδύνευα από το Νίκο. Έτρεξα από το ίδιο μονοπάτι που καθόλου δεν είχε αλλάξει προς το σπίτι μου. Δεν ξέρω αν με παρατήρησε όταν έτρεχα και αν με αναγνώρισε. Μπήκα σπίτι και κλείδωσα τη πόρτα φοβισμένος. Ευτυχώς κυρίως λόγω προβλημάτων υγείας οι γονείς μου δεν είχαν έρθει φέτος και έτσι δεν χρειαζόταν να εξηγώ σε κανένα τι συνέβη αφού ήμουν τελείως μόνος στο νησί.Η Γωγώ είχε πάει με τον ηλεκτρολόγο διακοπούλες στα Κουφονήσια και οι κόρες μου με τους γκόμενους σε κάποια νησιά που ούτε ήξερα ούτε με ενδιέφερε να μάθω.
Ένα τέταρτο μετά κάποιος χτύπαγε πολύ δυνατά τη πόρτα μου. Κατάλαβα ότι ήταν ο Νίκος. Μάλλον θα με είδε. Φοβόμουν. Τι θα μου έκανε. "Ποιος είναι" ρώτησα “Αλέξη άνοιξε μου ο Νίκος είμαι. Ξέρεις ποιος Νίκος. Πρέπει να μπω" Αποφάσισα να του ανοίξω και ότι γίνει. Μάλλον μετά τη παραγραφή του εγκλήματος μου ήρθε τελικά η στιγμή να πληρώσω. Άνοιξα τη πόρτα. Μπήκε μέσα.Λίγο έμοιαζε με τον νεαρό που έκανα παρέα κάποτε απλώς κατάφερνα να τον αναγνωρίσω λόγω των υπέροχων γκρίζων ματιών του που όμοια τους δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου. Έκλεισε ο ίδιος γρήγορα τη πόρτα. Εγώ προσπάθησα να δείχνω ψύχραιμος. "Γεια σου Νικόλα. Σε τι οφείλω τη τιμή;" τον ρώτησα "Έτσι μιλάνε σε έναν άνθρωπο που έχουν να δουν 20 χρόνια;" με ρώτησε σχεδόν γελώντας και εγώ αναρωτήθηκα που το πάει μιας και δεν έδειχνε ότι είχε έρθει για κακό. "Αλέξη ήρθα να σε ευχαριστήσω. Σώθηκα επιτέλους. Χάρη σε σένα και τις βλακείες του Φιλιππάκη σώθηκα. Βέβαια θα έπρεπε να σε δείρω τότε που σε πέτυχα εκείνο το βράδυ που μου 'ρθε πάνω στην τρέλα μου να πάω στο σπίτι της Γιέλενα να κοιμάσαι μαζί της. Πως μπόρεσες και με κορόιδεψες. Επειδή θα 'χεις απορίες πως έγινε θα σου τα πω επακριβώς.(εγώ μέχρι τότε δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά που έλεγε αλλά τον άφησα να συνεχίσει χωρίς να τον διακόψω).Όταν κοιμόσασταν μαζί εκείνο το βράδυ -ποιος ξέρει πόσες φορές είχατε πηδηχτεί- ήρθα περίπου στις 4 η ώρα. Ευτυχώς είχα την τύχη με το μέρος μου και ακολουθώντας ένα δρομάκι που ξεκινάει από το λιμάνι φτάνει κοντά στο σπίτι σου και μετά απευθείας για της Γιέλενας δεν με είδε κανείς.(εγώ και πάλι δεν μπορούσα να καταλάβω,ήταν και αυτός στο σπίτι της Γιέλενα εκείνο το βράδυ; Και πήγε εκεί από ένα σημείο και μετά από το ίδιο δρομάκι που πήγα και εγώ; Συνέχισα να μη μιλάω και τον άφησα να συνεχίσει με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα καταλάβω)Σας είδα στο ίδιο κρεβάτι μαζί. Τρελάθηκα Αλέξη. Μπορεί να 'μου να ο πιο ωραίος του νησιού μπορεί να είχες μαύρα χάλια αλλά ήσουν από τους καλύτερους μου φίλους και μου πήδαγες το κορίτσι. Κόμπλαρα. Έτσι όπως κοιμόταν της έβαλα το χέρι στο στόμα και όταν ξύπνησε τις ζήτησα να σωπάσει και να σηκωθεί από το κρεβάτι ενώ με το άλλο χέρι κρατούσα μαχαίρι για να μην αρνηθεί. Σηκώθηκε πάνω. Την πήγα στο σαλόνι. Της έβγαλα όλα τα ρούχα και προσπάθησα να την πηδήξω. Αυτή με απέφυγε προς στιγμή και άρχισε να φωνάζει ώσπου της έδωσα μια δυνατή μπουνιά και λιποθύμισε. Τρελαμένος καθώς ήμουν αποφάσισα να τη σκοτώσω να εξαφανιστώ και -συγνώμη Αλέξη- να τα ρίξω όλα πάνω σου. Την μαχαίρωσα δεκάδες φορές και την κουβάλησα μέχρι το δωμάτιο της όπου ενώ εσύ κοιμόσουν αποφάσισα να την αφήσω πάνω στο κρεβάτι με σκοπό μόλις και αν ξεφύγω να τηλεφωνήσω με κάποιο τρόπο στους αστυνομικούς αλλάζοντας τη φωνή μου και να τους πω να πάνε σπίτι της και να σε πιάσουν. Το σχέδιο μου δούλεψε υπέροχα αφού ούτε ξύπνησες ούτε με είδε κανείς όταν έφευγα. Όταν έφτασα στο λιμάνι και δεν υπήρχε ψυχή αποφάσισα να τηλεφωνήσω από τον τηλεφωνικό θάλαμο τον μοναδικό που υπήρχε τότε αν θυμάσαι στο νησί. Και τότε θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει το μαχαίρι με τα αποτυπώματα μου στο πάτωμα ο ηλίθιος. Ήμουν χαμένος. Απλώς περίμενα να περάσει η ώρα να ξυπνήσεις να βρεις το μαχαίρι και να με πιάσουν. Όμως εσύ φέρθηκες έστω και την ύστατη στιγμή σαν κύριος. Καθάρισες το μαχαίρι. Μου έσωσες τη ζωή. Ήρθα σήμερα που σώθηκα σίγουρα να σε ευχαριστήσω. Βέβαια έπαιξε και ο Φιλιππάκης το ρόλο του. Ο ηλίθιος πίστευε ότι ήσουν εσύ ο δολοφόνος και πείστηκε από την αθωότητα μου τόσο πολύ που κατασκεύασε τα στοιχεία που παρουσίασε στο δικαστήριο για να αθωωθώ. Σε ευχαριστώ Αλέξη. Για όλα. Και για το γεγονός ότι ποτέ δεν αποκάλυψες τίποτα και σε κανέναν." Μετά τα λόγια αυτά ο Νίκος γύρισε κάποια στιγμή και κοίταξε αφηρημένα ένα παλιό ρολόι τοίχου που υπήρχε σπίτι μου. Ένας πολύ δυνατός ήχος τον ανάγκασε να γυρίσει πάλι προς τα μένα. Δεν ήταν τίποτα. Εγώ απλώς είχα λιποθυμήσει από αυτά που είχα ακούσει.
Δεν υπάρχει και άνθρωπος στον κόσμο που δεν θα λιποθυμούσε από αυτά που άκουσα εγώ. Τόσα χρόνια υπέφερα για ένα φόνο που δεν είχα κάνει εγώ. Ήμουν τόσο ηλίθιος που επειδή είδα έναν εφιάλτη και ένα μαχαίρι γεμάτο αίμα πίστεψα ότι είμαι δολοφόνος χωρίς καν να θυμάμαι πως δολοφόνησα. Αλλά το άλλο το χειρότερο;Ο πραγματικός δολοφόνος έκανε το πιο μοιραίο λάθος που θα μπορούσε να κάνει να ξεχάσει το μαχαίρι με τα αποτυπώματα πάνω δηλαδή και εγώ πήγα και το έπλυνα. Αλλά το τέλειο είναι ότι τώρα έρχεται να με ευχαριστήσει γιατί νομίζει ότι έκανα το έκανα για να τον σώσω. Απίστευτο. Είμαι ηλίθιος αλλά ευτυχώς δεν είμαι δολοφόνος.
Όταν συνήλθα περίπου ένα τέταρτο μετά είχα αποφασίσει πως θα άφηνα το Νίκο να πιστέψει ότι πίστευε θα τον χαιρετούσα και δεν θα τον ξανάβλεπα ποτέ. Θα έμενα μόνο με την απορία ποιος κατέστρεψε τη ζωή του άλλου.
Για μένα είχε έρθει η ώρα έστω και καθυστερημένα όπως οι συνταξιούχοι να κοιτάξω το μέλλον το δικό μου και της οικογένειας μου. Να αγαπήσω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Νομίζω πως ήδη τους αγαπούσα. Το θέμα είναι αν θα είχα μια δεύτερη ευκαιρία από τις πραγματικές γυναίκες της ζωής μου.


Υ.Γ.
Κύριε Φιλιππάκη αυτά που έγραψα είχαν ως βασικό αποδέκτη τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Ευτυχώς όμως δεν χρειάστηκε ποτέ να τα διαβάσουν. Ζούμε πλέον ευτυχισμένοι όπως δεν είχαμε ζήσει ποτέ. Κατάφερα να αγαπήσω τον εαυτό μου για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Παρά την όποια αντιπάθεια έχετε στο πρόσωπο μου θεωρώντας με δολοφόνο εγώ σας κάνω δώρο την λύση της μοναδικής υπόθεσης που δεν λύσατε ποτέ. Θα παρακαλέσω πολύ ότι γράφεται σε αυτές τις σελίδες να μείνει μεταξύ μας.
Αλέξης Βεδουράς 28/09/2008