Οι καταστροφές είναι μεγάλες. Και όλοι τις είδαμε φυσικά μέσα από την τηλεόραση όπως ακριβώς επέλεξαν να τις δείξουν οι «δημοσιογράφοι». Κανείς δεν ανέφερε – όπως γίνεται συνήθως άλλωστε - την εκτενή και μαζική διαδήλωση που έλαβε χώρα πριν. Τον κόσμο που διαδήλωσε ειρηνικά - ορμώμενος από το γεγονός της δολοφονίας ενός νέου ανθρώπου - για την εξαθλίωση και την καταπίεση και για το κοινωνικό χάσμα που υπάρχει πλέον στη χώρα μας.
Το «μικρό κίνημα» που δημιουργήθηκε δεν είναι άνθρωποι που απλά βρήκαν την ευκαιρία να προκαλέσουν βανδαλισμούς μέσα στην πόλη – υπάρχουν όμως και αυτοί όπως πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Κάποιοι από αυτούς εκφράζουν θυμό, που φυσικά και προέρχεται από την κοινωνική αδικία. Από το γεγονός ότι δεν έχουν ίσες ευκαιρίες, ότι ζουν καταπιεσμένοι, ανελεύθεροι το έτος 2008, ενώ γύρω τους βλέπουν πολιτική αναλγησία από κάθε κατεύθυνση. Η απογοήτευση της νέας γενιάς είναι μεγάλη και αυτές τις μέρες βρήκε έναν τρόπο να εκφραστεί.
Κανείς δεν επιδοκιμάζει σκηνές καταστροφής. Όμως αυτές οι εκδηλώσεις θα πρέπει επιτέλους να ερμηνευτούν και να τεθούν επί τάπητος ως ΖΗΤΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ. Πρέπει η κοινωνία να πάψει να εθελοτυφλεί και να αποδεχτεί πλέον τα θέματα της.
Δεν επιθυμώ να βγάλω κάποιο πολιτικό μανιφέστο-
Σταματώ εδώ-