Η κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας από το “soundtracks of our lives”:
Η ταινία παρακολουθεί την ιστορία ενός δεκαοκτάχρονου ορφανού που συμμετέχει στο “Ποιος θέλει να γίνει Εκατομμυριούχος” με σκοπό να βρει την αγαπημένη του και απαντάει στις ερωτήσεις που του τίθενται, ανατρέχοντας στα προσωπικά του βιώματα.
Βρίσκεται όμως έτσι, αντιμέτωπος όχι μόνο με το έπαθλο των είκοσι εκατομμυρίων ρουπιών αλλά και με την αστυνομία, που τον συλλαμβάνει την παραμονή του τελικού, με την υποψία πως τους έχει εξαπατήσει.
Σταδιακά πείθει τους δεσμοφύλακές του πως όλες οι απαντήσεις του προέρχονται από προσωπικά βιώματα, εξίσου απίστευτα με τις ερωτήσεις που του έχουν υποβληθεί. Καταφέρνοντας με τον τρόπο αυτό μέσα από ένα τηλεπαιχνίδι να ενώσει έναν ολόκληρο λαό που ταυτίζεται με τον υποψήφιο νικητή, αναζητώντας τι άλλο, παρά την ελπίδα που ακόμα και αυτή θέλουν να του την στερήσουν…
Το σενάριο είναι του Simon Beaufoy, διασκευή βασικά του μυθιστορήματος «Q & A», που έγραψε ο Ινδός διπλωμάτης Vikas Swarup.
Κι όμως αυτή η ταινία, που δεν είναι προωθημένη από κάποιο μεγάλο στούντιο, θριάμβευσε στα φετινά Όσκαρ με οκτώ νίκες, αφήνοντας πίσω της τα βαριά όπλα της βιομηχανίας του θεάματος.
Ο βασικός λόγος της πρωτοφανούς αυτής επιτυχίας είναι η λυτρωτική δύναμή της. Ειδικά στο πρώτο ημίωρο, η κάμερα του νευρώδη Anthony Dod Mantle, κυριολεκτικά πετάει ακολουθώντας τους πιτσιρικάδες, που τρέχουν για να ξεφύγουν.
Να ξεφύγουν, από τις δυνάμεις καταστολής που τους καταδιώκουν, από την μητέρα τους που τους μαλώνει, από τους φανατικούς αλλόθρησκους, αλλά κυρίως τρέχουν για να ξεφύγουν από την ίδια τους τη μοίρα. Βέβαια απώλειες υπήρχαν, υπάρχουν και δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν.
Ο Danny Boyle, σίγουρα δε φέρνει εδώ την επανάσταση στον κινηματογράφο. Προσπάθησε να το κάνει με το Trainspotting, αλλά όχι εδώ. Παρ’ όλα αυτά, συγκαταλέγεται στους δημιουργούς που δεν φοβάται να δοκιμαστεί σε διαφορετικά είδη (επιστημονική φαντασία στο Sunshine ή σκοτεινό θρίλερ στο 28 Days Later).
Εν κατακλείδι, το Slumdog Millionaire είναι ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι αισθήσεων από αυτά που μόνο το σινεμά μπορεί να μας προσφέρει και δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι το κάνει τελευταία, όλο και πιο σπάνια…