Η κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας από το “soundtracks of our lives”:
Σουηδία, αρχές της δεκαετίας του ’80. Ο δωδεκάχρονος Όσκαρ, παιδί χωρισμένων γονιών, μεγαλώνει μαζί με την αδιάφορη μητέρα του και βλέπει σπάνια τον επίσης αδιάφορο πατέρα του.
Τα προβλήματα όμως για τον εσωστρεφή κι ευάλωτο Όσκαρ δεν σταματούν έξω από την οικογενειακή εστία, αφού στο σχολείο αποτελεί μόνιμο στόχο για τους βίαιους συμμαθητές του, που τον παρενοχλούν διαρκώς.
Όλα αυτά έχουν ως συνέπεια, ο Όσκαρ να κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του, ώσπου γνωρίζει την Έλι, μια συνομήλική του, με την οποία όπως φαίνεται έχουν αρκετά κοινά σημεία. Όντας κι εκείνη μοναχική κι εσωστρεφή, αρχίζουν να περνούν αρκετές ώρες μαζί. Ο Όσκαρ όμως δεν αργεί να καταλάβει, πως η Έλι είναι βαμπίρ, που ευθύνεται για μια σειρά μυστήριων φόνων στην περιοχή…
Πρόκειται για την πιο ατμοσφαιρική ταινία τρόμου της σεζόν και μία από τις καλύτερες, στο είδος της, των τελευταίων χρόνων, η οποία μας έρχεται από την μόνιμα συννεφιασμένη Σουηδία.
Ερωτική ιστορία αλλά ταυτόχρονα και παραμύθι ενηλικίωσης, η ταινία του Tomas Alfredson μας συστήνεται ως μια πρωτότυπη αναβίωση του βαμπιρικού μύθου, καθώς παρακολουθεί τη συνάντηση του δωδεκάχρονου Όσκαρ με τη νέα του γειτόνισσα Έλι, ένα μυστήριο κορίτσι που του αρέσει να κυκλοφορεί μόνο βράδυ.
Οι δυο τους θα προσπαθήσουν ν’ απομονωθούν, για να προστατευτούν από έναν ψυχρό και συνάμα βίαιο κόσμο, όπου ο ρομαντισμός συγκατοικεί με τη σκληρότητα κι ο έρωτας περνά μέσα από το θάνατο.
Το σενάριο βασίζεται στην κινηματογραφική μεταφορά του επιτυχημένου μυθιστορήματος, του Σουηδού John Ajvide Lindqvist, που ακροβατεί μεταξύ, ρομαντικού δράματος, ταινίας τρόμου αλλά και αστικού θρίλερ.
Είναι γνωστό ότι ήδη ετοιμάζεται το αμερικανικό ριμέικ, οπότε προλαβαίνετε να δείτε την αυθεντική μορφή μιας ταινίας που ανιχνεύει τα όρια μεταξύ έρωτα και θανάτου με μοναδικό τρόπο.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, Tomas Alfredson μιλώντας για την ταινία του, μας εξομολογείται:
“Πρόκειται για ένα σπουδαίο λογοτεχνικό προϊόν, αλλά και για ένα φανταστικό δράμα. Παρά το καταθλιπτικό περιβάλλον του σουηδικού τοπίου, τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, τη βία, εγώ βλέπω το στόρι σαν μια ρομαντική ιστορία αγάπης με happy end. Βλέπω την ίδια δυναμική ανάμεσα στο σκοτεινό υπόβαθρο και το φωτεινό προσκήνιο με αυτή που κυριαρχεί στα βιβλία του Ντίκενς”.
Όντως η δυναμική της ιστορίας προσφέρει πολλά επίπεδα για να ελιχθεί η κάμερα του Alfredson, παρουσιάζοντας μας εδώ μια πραγματικά ατμοσφαιρική ταινία την οποία δεν παραλείπει βέβαια να εμπλουτίσει με προσεγμένα εφέ και άφθονο αίμα.
Αναζητώντας έτσι παράλληλα και την ελπίδα που προβάλει διστακτική ως σαν ηλιαχτίδα φωτός σε συννεφιασμένη μέρα όπως ακριβώς αναδύεται δειλά και ο νεανικός έρωτας των δύο πρωταγωνιστών μας.