(Αποσπάσματα απο την εκπομπή hobbistas στις 30/1/10)
Ένας τύπος σε μία παρέα, είπε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της γενιάς αυτής, έιναι οτι δεν φιλοσοφεί αρκετά. Αυτός είναι ο λόγος που δέν υπάρχει κοινός στόχος, προοπτική, κοινό "όνειρο". Πόσο φιλοσοφούμε τελικά; Λίγο, πολύ, καθόλου; Και κατα πόσο η φιλοσόφηση ευθήνεται για την απουσία όλων τον παραπάνω;
Το λεξικό μας λέει, ότι η φιλοσοφία είναι η επιδίωξη της γνώσης, η αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με το νόημα της ζωής, την ουσία του κόσμου και την θέση του ανθρώπου στον κόσμο.Ο Φιλόσοφος (πέρα απο τον ερευνητή - επιστήμονα) είναι αυτός που σε επίπεδο καθημερινότητας, προσπαθεί να πάρει μία απόσταση, να αρθεί απο την αμεσότητα, την επιφανειακότητα και την λεπτομέρεια των πραγμάτων και να τα αντιμετωπίσει, εμβαθύνοντας τη σκέψη του, δίνοντας συνολικές ερμηνείες ή απαντήσεις, βασισμένες στη γνώση και την εμπειρία. Το φιλοσοφώ απο την άλλη, είναι η συστηματική σκέψη, σε ένα θέμα ή πρόβλημα. Η πολύπλευρη εξέτασή του. Είναι η αντιμετώπιση των προβλημάτων με φιλοσοφική διάθεση, γενικεύοντας και θεωρητικοποιόντας.
Πόσο μπορούμε να αποστασιοποιηθούμε απο τα καθημερινά προβλήματα; Να παραμερίσουμε την επιφάνεια, να εμβαθύνουμε και να δώσουμε συνολικές ερμηνείες; Και πόσο βοηθά η γενίκευση και η θεωρητικοποίηση; Κοιτώντας λίγο πιο προσεκτικά το λεξικό, διακρίνουμε οτι η λέξη κλειδί είναι η γνώση. Ολοι μας αναζητούμε την γνώση, που θα μας δώσει τις απαντήσεις και θα μας βοηθήσει να βρούμε την αλήθεια. Οσο η αλήθεια βασίζεται στην δικιά μας εμπειρία τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Τί γίνεται όμως όταν την ψάγνουμε σε λόγια άλλων; Και πόσο είμαστε διατεθειμένοι να την ακούσουμε;
Ενας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος, που γεννήθηκε και ζεί στο εξωτερικό έκανε ένα σχόλιο για τους Ελληνες." Είστε πολύ ανοιχτοί άνθρωποι, αλλά σε πρώτο επίπεδο. Όταν προσπαθείς να εμβαθύνεις σε μία κουβέντα, τότε ο Ελληνας κλείνεται στο καβούκι του, φοβούμενος μην παρεξηγηθεί". Αν ισχύουν τα όσα λέει, τότε καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα. Πρώτον φοβάται οτι η άγνοιά του μπορεί να τον εκθέσει, άρα καλύτερα μην μπλέξει και δεύτερον η εμβάνθυνση είναι μάλλον εκτός μόδας και δεν αρμόζει σε περιβάλλον κατανάλωσης, λάμψης και ματαιότητας. Σε έναν κόσμο με άντρες νικητές και γυναίκες τρόπαια.
Εκτός των άλλων θα πρέπει να τονίσουμε και την καχυποψία. Ολο αυτό το περίεργο κυνηγητό της γνώσης και της αλήθειας, η αντιπαράθεση που προκύπτει, υποτίθεται οτι γίνεται για ένα καλύτερο αύριο. Είναι όμως έτσι; Ένας καθηγητής πανεπιστημίου έθεσαι το εξής ερώτημα στους σπουδαστές του. Θα θυσιάζατε τις ανέσεις σας, την περιουσία σας, ακόμη και την ζωή σας για μια ιδέα που θα οδηγούσε σε ένα καλύτερο αύριο; Οι φοιτητές μαζεύτηκαν, συζήτησαν και συνέταξαν μία κοινή επιστολή που με απλά λόγια έλεγαι, πως δεν έιχαν καμία διάθεση να κάνουν τίποτα απο τα παραπάνω για μια ιδέα που θα έφερνε "καλύτερες μέρες". Γιατί δεν θα ήθελαν να πέσουν θύματα εξαπάτησης όπως έπεσαν οι πατεράδες τους. Βλέπουμε λοιπόν, οτι δεν είναι απλά μια τάση αυτής της γενιάς να βλέπει επιφανειακά τα πράγματα, αλλά ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στα μεγάλα λόγια. Και αυτό πλέον είναι συνείδηση.
Τελικά πόσο φιλοσοφούμε; Η ερώτηση είναι μάλλον λανθασμένη. Λίγο ή πολύ φιλοσοφούμε. Μάλλον φιλοσοφούμε λάθος. Και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι. Η παραδοχή της άγνοιας ή τουλάχιστον της ημιμάθειας απουσιάζει. Αυτό δεν βοηθά καθόλου στην κατάκτηση περαιτέρω γνώσης, άρα η όλη κουβέντα γίνεται μάταιη. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Η ξεροκεφαλιά και η ανάγκη επικράτησης, όταν υπάρχει αντιπαράθεση είναι σχεδόν νόμος. Τότε η όλη κουβέντα εκτός απο μάταιη, γίνεται και επικύνδινη.