η λύτρωσή μου ξεκίνησε στην Κόλαση.

Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες - μόνο που δεν υπάρχουν μέρες σ' ετούτο το αλλόκοτο και ανεπανάληπτο μέρος. Δεν υπάρχουν λεπτά, ώρες, εβδομάδες ή έτη. Ούτε δευτερόλεπτα. Βλέπετε, δεν υπάρχει χρόνος στην Κόλαση. Υπάρχει μόνο το υπάρχει. Κολασμένη κατάσταση.

Στοχαζόμουν κάτω απ' το αμυδρό φως που έπεφτε από ψηλά, χωρίς όνομα, χωρίς Θεό, χωρίς καμία απολύτως αίσθηση του χιούμορ, ήμουν μια αξιοθρήνητη ψυχή βυθισμένη στην αυτολύπηση, όλο σκέψη και διόλου δράση, αναλογιζόμουν τη χαμερπή, απόβλητη ζωή που είχα κάποτε ζήσει. Τύψεις; Είναι πάρα πολλές για να τις αναφέρω, μα είχα και πάρα πολλές ευκαιρίες για να τις θυμηθώ όλες. Εύσημα; Ανάξια λόγου. Όχι, η πλάστιγγα είχε γείρει προς τη χειρότερη πλευρά και με τη μεγαλύτερη δυνατή κλίση. Σε αυτό το μέρος που έχει (κυριολεκτικά) ξεχάσει ο Θεός, λεγεώνες ολόκληρες προσπαθούσαν ακόμα να καταλάβουν τι είχαν κάνει στραβά - ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, γιατί είχε θεωρηθεί τόσο αισχρό, που να πάρει - ενώ άλλοι καταλάβαιναν πολύ καλά. Οι πρώτοι θα μάθουν τελικά, στο μεταξύ όμως το μαρτύριό τους είναι διαφορετικό. Έξαφνα, εκεί που ζύγιζα τα αμαρτήματά μου, ένα φως άστραψε στη γωνιά του σκοτεινού "κελιού" μου.

Εμφανίστηκαν δύο από δαύτους, πανύψηλοι και αγνοί, κι απόδιωξαν με την ακτινοβολία τους τις σκιές που με περιτριγύριζαν, προσέχοντας μη μολυνθούν από τον ζοφερό κόσμο στον οποίο κατοικούσα (έχει ενδιαφέρον πόσο σωστή ήταν η διαίσθηση των παλιών καλλιτεχνών, οι οποίοι απεικόνιζαν τα άγια πνεύματα να περιβάλλονται από μια φωτεινή αύρα κατά την παραμονή τους στον μολυσματικό κόσμο των ανθρώπων) και τυφλώθηκα, μέχρι που με τη βούλησή τους χαμήλωσαν την ένταση του φωτός σε πιο ανεκτά επίπεδα. Στα πρόσωπα και των δύο ζωγραφίζονταν εκνευριστικά καλοκάγαθα χαμόγελα.

"Καλή σου μέρα", είπε ένας τους, λες και είχε σημασία ο χρόνος.

Απάντησα με ένα γνέψιμο, επιφυλακτικός και τρομερά έκπληκτος από την επίσκεψη τους για να μπορώ να εκτιμήσω το διάλειμμα στη ρουτίνα μου.

"Ελπίζουμε να μην ενοχλούμε", είπε ο άλλος, δίχως ούτε σαρκασμό ούτε ειρωνεία στο ύφος του.

Το πρώτο ον, πλάσμα - άγγελος αν προτιμάτε - ένιωσε το φόβο μου. "Μη φοβάσαι. Ήρθαμε να παρηγορήσουμε, όχι να τιμωρήσουμε".

Να με τιμωρήσουν; Κανείς δε μ' είχε τιμωρήσει από τότε που είχα καταφθάσει. Το μαρτύριο ήταν υπερβολικά διακριτικό και ναι, υπερβολικά δραστικό για να περιλαμβάνει τιμωρία.

"Τέρμα οι ποινές, λοιπόν;" ρώτησα μισοπαρακλητικά.

"Α, δε θα το λέγαμε", αποκρίθηκε ο δεύτερος κι αλληλοκοιτάχτηκαν.

"Κάτι επίπονο, ίσως, αλλά όχι ακριβώς ποινή", είπε ο πρώτος.

Βόγκηξα. "Κάτι χειρότερο απ' αυτό;"

"Όχι χειρότερο. Σου είπα πως είμαστε εδώ για να σε παρηγορήσουμε. Όχι, πρόκειται για κάτι απείρως καλύτερο".

Χαμήλωσε το πρόσωπό του, μου χαμογέλασε, και είδα μπροστά μου μια όψη τόσο γαλήνια, τόσο αγνή, που δάκρυα θόλωσαν την όρασή μου.

"Μια ευκαιρία", ανακοίνωσε προτού ισιώσει πάλι το κορμί του.

Οι σκέψεις μου άρχισαν να τρέχουν σαν τρελές, όπως και τα αισθήματά μου. Μια ευκαιρία; Μια ευκαιρία για τι; Για να φύγω από τούτο το μέρος; Για να βρεθώ σε άλλο επίπεδο; Μια ευκαιρία να ξεφύγω από την αιώνια δυστυχία μιας ύπαρξης δίχως ελπίδα; Τι εννοούσε;

Γνώριζε τις σκέψεις μου. "Όλα αυτά", είπε, και μου έκανε νόημα να σηκωθώ, ώστε να μην είμαι άλλο υποχρεωμένος να σηκώνω το βλέμμα για να τον κοιτάζω. "Όμως το πιο σημαντικό είναι πως πρόκειται για μια ευκαιρία να επανορθώσεις".

Αντί να σηκωθώ, γονάτισα μπροστά στους δυο τους. "Τα πάντα", είπα. "Θα κάνω τα πάντα".

"Αμφιβάλλω", ήταν η απάντησή του.

"Θα είναι σκληρή δοκιμασία". Ο δεύτερος χαλάρωσε απαλά το χέρι μου, που είχε αρπάξει το χιτώνα του.

"Και το πιθανότερο είναι ότι θα αποτύχεις. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε δεν υπάρχει ουσιαστική ελπίδα για σένα".

"Δεν καταλαβαίνω". Κοίταξα πρώτα τον έναν και μετά τον άλλο.

Ο νούμερο ένα με έπιασε απ' τον αγκώνα και με σήκωσε. "Έχουμε μια παράδοση στο ανώτατο επίπεδο".

"Στο Άγιο Μέρος;"

Έσκυψε ελαφρά.

"Στον Παράδεισο;"

Το χαμόγελό του συσπάστηκε. "Αν προτιμάς".

"Τα πάντα", είπα ικετευτικά. "Πείτε μου μόνο τι θέλετε να κάνω". Ομολογώ πως ήδη τα δάκρυά μου έτρεχαν ποτάμι. Μακάρι να ξέρατε τι σημαίνει Κόλαση.

"Ηρέμησε", με καθησύχασε. "Σταμάτα να κλαις και άκουσε".

Ο άγγελος νούμερο δύο άρχισε να εξηγεί. "Κάθε πεντακόσια χρόνια μάς επιτρέπεται να διαλέξουμε μερικές ψυχές για…"

"Τη λέμε "Ημιχιλιετή Πλήρη Άφεση Αμαρτιών"", παρενέβη όλο προθυμία ο νούμερο ένα.

"Στο πλαίσιο της οποίας, όλα τα σοβαρά και εξαγοράσιμα αμαρτήματα των διαλεγμένων ψυχών συγχωρούνται και τα πνεύματά τους παραδίδονται πάλι άσπιλα. Όπως ήταν πριν από την επίγεια γέννησή τους. Μπορούν τελικά να εισέλθουν στη Βασιλεία και να βρουν επιτέλους τη γαλήνη".

Αυτό παραήταν. Έπεσα ξανά στα γόνατα, ταράζοντας τους ατμούς που στροβιλίζονταν κοντά στο δάπεδο του κουβούκλιού μου. "Διαλέξατε εμένα" μουρμούρισα, καθώς τα χέρια μου άρπαξαν πάλι τα στριφώματα των χιτώνων τους.

Άκουσα κάτι σαν ξερόβηχα, έναν ήχο αποδοκιμασίας, και αμέσως τα άφησα, φοβούμενος μην εκνευρίσω αυτά τα σοφά και θεσπέσια πλάσματα. Παρέμεινα διπλωμένος, όμως, με τη μύτη χωμένη μες στην άχλη.

"Εσένα και έναν ή δύο άλλους", με διόρθωσε ο άγγελος νούμερο δύο.

"Σας ευχαριστώ, ω, σας…"

Ο νούμερο ένα με διέκοψε απότομα. "Όταν ζούσες ήσουν εντελώς διεφθαρμένος και η ποινή σου εδώ είναι δίκαιη".

"Το ξέρω, το ξέ…" Ο αυτοεξευτελισμός διακόπηκε από τους ίδιους μου τους λυγμούς, που με συντάραξαν σαν έντονος λόξυγκας.

Ο νούμερο ένα είχε σταματήσει να μιλά. "Ναι, ναι, ποτέ δεν είναι αργά για δάκρυα, αλλά, σε παρακαλώ, περίμενε να φύγουμε πρώτα", με νουθέτησε, κάπως ανυπόμονα νομίζω, αν λάβουμε υπόψη την ένταση στην οποία βρισκόμουν.

Ε, λοιπόν, οι ολολυγμοί, οι τριγμοί των οδόντων και τα χτυπήματα του στήθους ήταν ο κανόνας σε αυτό το μέρος, αλλά φαντάζομαι πως θα μπορούσαν να φανούν ενοχλητικά - ή απλώς βαρετά - στους επισκέπτες. Έφερα το χέρι στην υγρή μύτη μου και έπνιξα κάθε άλλο θρήνο. Αν δεν ήθελαν θλίψη, τότε τέρμα η θλίψη. Κανά δυο ψευτοκλάματα ίσως, ίσα ίσα για να δείξω την ειλικρινή μου μεταμέλεια, αλλά τίποτα το ιδιαίτερα συνταρακτικό. Άλλωστε ήθελα απεγνωσμένα να ακούσω ποια ήταν η προσφορά.

"Ήσουν προικισμένος με πάμπολλα χαρίσματα για τη δοκιμαστική σου περίοδο στη Γη, μα τα χαράμισες όλα, τα χρησιμοποίησες για την προσωπική σου ικανοποίηση".

"Ήσουν ένοχος ηδονοθηρίας"

"Μάλιστα".

"Συβαριτισμού"

"Μάλιστα".

"Ευδαιμονισμού"

"Ε…"

"Και χρησιμοποίησες τη γοητεία, το πνεύμα και την εξαιρετική σου παρουσία για να εξαπατάς και να ταπεινώνεις τους γύρω σου. Ιερός κανόνας σου ήταν η δολιότητα και η προδοσία, δόγμα σου το ψεύδος και η εκμετάλλευση. Εξευτέλιζες τους άξιους και καταπίεζες τους ήδη καταπιεσμένους".

"Ε, εγώ…"

Ο άγγελος νούμερο δύο προσέθεσε τη δική του μομφή. "Ακόλαστος και φαύλος".

"Ερωτότροπος και ζιγκολό".

"Έκλυτος της χειρίστου υποστάθμης". Ο νούμερο δύο δεν ήθελε με τίποτα να υστερήσει.

"Ήσουν μεγάλος αστέρας σε ένα στερέωμα από σελιλόιντ. Κινούμενος αστέρας"

"Χμ, κινηματογραφικός αστέρας", τον διόρθωσα.

"Στο μέρος που ονομάζουν Ιερό Δάσος ".

Θεώρησα πως δε θα ήταν συνετό να τον διορθώσω πάλι (Holly Wood). Δεν υπήρχε λόγος να τον αγριέψω και να του σηκωθεί το φτέρωμα (τρόπος του λέγειν - στην πραγματικότητα δεν έχουν φτερούγες. Δεν έχουν ούτε σώματα ή φωνές, αλλά ας μη γινόμαστε σχολαστικοί).

"Οι γυναίκες σε λάτρευαν, οι άντρες σε θαύμαζαν".

"Μέχρι που σε γνώριζαν για τα καλά", προσέθεσε με σκαιό ύφος ο νούμερο δύο. "Ο κόσμος λάτρευε την προσηνή σου εικόνα. Τον ανέμελο σοφιστή, που το απότομο παρουσιαστικό του έκρυβε μια καρδιά όλο φροντίδα και ευαισθησία. Ή έτσι νόμιζαν. Το κοινό σε γνώριζε μόνο από την ασπρόμαυρη εικόνα που παρουσίαζες".

Φαντάσου να είχαν έρθει για να με τιμωρήσουν.

"Όμως η μεγαλύτερη απ' όλες τις αχρειότητές σου ήταν ότι προξενούσες πρόωρο θάνατο και αυτοχειρία.

Οδηγούσες στην απόγνωση και ναι, ακόμα και στην τρέλα όσους σε αγαπούσαν περισσότερο και συγχωρούσαν τον αμοραλισμό και τη σκληρότητα της καρδιάς σου".

Δεν προσπάθησα να δικαιολογηθώ. Το είχα ξανακάνει, κατά τη διάρκεια της Κρίσης μου, και δεν είχα καταφέρει το παραμικρό. Τούτη τη φορά κράτησα το στόμα μου κλειστό.

Εξαιτίας του αγριεμένου ύφους τους νόμισα ότι είχαν αλλάξει γνώμη και δε θα μου έδιναν δεύτερη ευκαιρία, όμως ο άγγελος νούμερο δύο φώτισε κάπως τα πράγματα: "Ωστόσο, είχες όντως κάποιες - όχι πολλές, να ξέρεις - λυτρωτικές αρετές".

Κράτησα τα χείλια μου σφιχτά κλεισμένα, παρ' όλο που, για μια ακόμα φορά, μια αμυδρή έξαψη είχε αρχίσει να με μυρμηγκιάζει και να ανυψώνει το πνεύμα μου.

"Και ήταν αυτές οι λίγες - πολύ λίγες - λυτρωτικές αρετές", συνέχισε, "που δικαιολόγησαν την επανεξέταση της περίπτωσής σου. Φαίνεται πως δεν ήσουν απόλυτα κακός άνθρωπος, αν και κάποιοι από μας διαφωνούν πάνω σ' αυτό. Για την ακρίβεια, εκείνος που έλαβε την απόφαση να σου δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία ήταν ο Υπέρτατος Κριτής - ξέρεις για Ποιον μιλάω. Ίσως σώσεις την ψυχή σου αν…" και το έκανε να ακουστεί σαν ένα μεγάλο ΑΝ "…είσαι διατεθειμένος να δεχθείς την πρόκληση". Το υψωμένο χέρι του με εμπόδισε να πω άλλες ασυναρτησίες. "Η ειλικρινής μεταμέλεια δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση, ξέρεις. Η

Κόλαση δε βρίσκεται απαραίτητα μόνο εδώ, μπορεί να τη βρει κανείς και αλλού και αν επιστρέψεις…"

"Να επιστρέψω;" Το κορμί μου τινάχτηκε τόσο απότομα, που θα μπορούσε κανείς ν' ακούσει τη ραχοκοκαλιά μου να τρίζει - αν είχα ραχοκοκαλιά και αν είχα κορμί. "Θέλετε να πείτε…"

Μου έγνεψαν και οι δύο καταφατικά και στο φέρσιμό τους διέκρινα μια αλλόκοτη θλίψη. "Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση", είπε θλιμμένα ο νούμερο ένα και ο νούμερο δύο επανέλαβε σε εξίσου θλιμμένο τόνο:

"Πολύ σοβαρή υπόθεση".

"Επειδή αν αποτύχεις σε χάνουμε για πάντα, δεν πρόκειται ποτέ να σου δοθεί άλλη ευκαιρία να σώσεις την ψυχή σου. Η καταδίκη σου θα είναι πραγματικά αιώνια."

"Και ακόμα χειρότερη απ’ αυτή", συμπλήρωσε ο συνεργάτης του.

Ξεροκατάπια. "Χειρότερη;"

"Ω, πολύ χειρότερη. Απείρως χειρότερη. Αιωνίως χειρότερη". Ο άγγελος νούμερο δύο κουνούσε το κεφάλι όλο οίκτο. "Γι' αυτό σκέψου προσεκτικά προτού πεις το ναι σε μια νέα ζωή και στη σκληρή αφύπνιση που θα συνεπάγεται".

"Δε…, δε θα επιστρέψω ως ο εαυτός μου;"

"Μία ήταν η Ανάσταση - δύο, αν μετρήσουμε και τον Λάζαρο, αλλά εκείνος έπρεπε τελικά να εγκαταλείψει ξανά το σώμα του. Εκτός αυτού, εσύ εγκατέλειψες το γήινο σαρκίο σου πριν από πενήντα - με ανθρώπινους όρους - χρόνια περίπου. Θα προκαλούσες μεγάλη αναταραχή αν εμφανιζόσουν ξανά με αυτό".

Πενήντα χρόνια; Αν με ρωτούσατε θα σας έλεγα πως θα μπορούσαν να είναι και πενήντα χιλιάδες.

"Θα διαπιστώσεις ότι ο παλιός σου κόσμος έχει αλλάξει κατά πολύ από τότε που τον εγκατέλειψες, και μέρος της εξιλέωσής σου θα είναι η απώλεια των προνομίων και των χαρισμάτων που κάποτε είχες, γι' αυτό για μία ακόμα φορά σου συνιστούμε επίμονα να σκεφτείς με προσοχή προτού αποφασίσεις".

Χρειάστηκα μόνο δύο αιώνια δευτερόλεπτα για να αποφασίσω. Επέδειξα, όμως, περισσότερη προσοχή για την επιλογή των λόγων μου, παρά για τη λήψη της απόφασής μου. "Αφήστε με να επανορθώσω", ικέτευσα. "Σας παρακαλώ, δώστε μου την ευκαιρία μιας νέας Κρίσης".

Οι άγγελοι συνέχισαν να με κοιτούν με λύπηση. "Θα υπάρχουν όροι", είπε ο νούμερο ένα.

"Πείτε μου μονάχα τι πρέπει να κάνω".

"Ένας από τους όρους είναι ότι δε θα γνωρίζεις".

"Μα πώς μπορώ να…"

"Θα επιλέξεις το σωστό. Ή ίσως θα επιλέξεις το λάθος. Θα έγκειται αποκλειστικά σ' εσένα".

Και με αυτά τα λόγια με άφησαν μόνο. Χάθηκαν σαν αέρας κι απέμεινα πάλι να ατενίζω το σκοτάδι και τις σκιές. Έπειτα έσκυψα το κεφάλι κι άρχισα να κλαίω γοερά.

Τρόπος του λέγειν, βέβαια…