Κάποιοι επέμεναν. Επέμεναν ότι σήμερα (25 Δεκέμβρη του 2008) θα γεννιόταν ο Μεσσίας. Μόλις μάθαμε τι τρέχει δεν το συζητήσαμε καθόλου. Πήραμε το αεροπλάνο και ήρθαμε αμέσως. Η μοναδική ελληνική εφημερίδα που είχε απεσταλμένο στο γεγονός ήμασταν εμείς.

Εδώ σε μια φτωχική παράγκα του Καράκας, της πρωτεύουσας της Βενεζουέλας, έλεγαν ότι θα γεννηθεί ο Μεσσίας.

Πρώτες πρωινές ώρες φτάσαμε στο Πατέρε τη μεγαλύτερη ίσως παραγκούπολη της Λατινικής Αμερικής στο χείλος του Καράκας. Ρωτήσαμε τους κατοίκους της περιοχής. Όλοι μας μίλησαν για τη Μαρία που "εδώ και μήνες μας έχει ζαλίσει η παλαβή ότι θα γεννήσει τον υιό του Θεού". Ήταν φανερό ότι κανείς δεν την πίστευε. Εκτός από την οικογένειά της. Μιλήσαμε με τους γονείς της λίγο πριν δούμε την ίδια. Μας είπαν ότι η παρθένα 16χρονη κόρη τους, έβλεπε περίεργα όνειρα. Κάτι αρχαγγέλους να της λένε ότι είναι η εκλεκτή για να γεννήσει τον Μεσσία. Τους ρώτησα αν την πίστευαν και μου είπαν "σε λίγο θα την πιστέψεις και εσύ αγόρι μου".

Μου έμενε να δω λοιπόν και τη Μαρία. Και την είδα το μεσημέρι. Με μια κοιλιά μέχρι το στόμα ξαπλωμένη σ’ ένα σπασμένο κρεβάτι να υποφέρει και να χαμογελάει ταυτοχρόνως.

Πέρασαν ώρες… πολλές ώρες. Είχα αρχίσει να πιστεύω και εγώ στο θαύμα. Βράδιασε και είχε μαζευτεί πολύς κόσμος έξω από το σπίτι. Άγια νύχτα, σκέφτηκα.

Ξαφνικά βγήκε από το σπίτι η μαμή με δάκρυα στα μάτια. Μας ενημέρωσε ότι το παιδί γεννήθηκε νεκρό και ότι η Μαρία πέθανε στη γέννα. Έφυγα., δεν ήθελα να ακούσω τίποτα άλλο. Α, ρε μεσσία δεν ήρθες ούτε φέτος.