Περνάνε τα λεπτά
κοιτώντας μια κλεψύδρα

κι ο χρόνος δεν λέει να σταματήσει
ή να περάσει ...
απλά κυλάει βασανιστικά
ανοίγοντας κι άλλες πληγές
στην ήδη σκισμένη ψυχή μου
χωρίς να νοιάζεται
χωρίς να νοιώθει ...
αυτός απλά κάνει αυτό που πάντα έκανε
και που πάντα θα κάνει

θα κυλά  ...

αδιαφορώντας για το τι καταστρέφει
για το τι δημιουργεί

εμείς εδώ,
έρμαιά του,
ανήμποροι σερνόμαστε πάνω στα αγκάθια του

τα πρόσωπά μας
στις ζωές των άλλων κρυμμένα
πνεύματα χωρίς στόχο ή προορισμό

Απλά και μόνο ζούμε
Ένα ρολόι μας θυμίζει
πως γερνάμε
κι ας είμαστε νέοι

πεθαίνει το μυαλό
στην λήθη των πραγμάτων

ένα σώμα έμεινε να κάψουμε
μισό
από δάκρυα λειψό

μια κλεψύδρα απομείναμε να κοιτάμε
κι ο χρόνος...

Ο χρόνος μας περιφρονεί
ένα τίποτα μπροστά του

Τι κι αν οι παλμοί μας
επικίνδυνα λιγοστεύουν
τι κι αν μαύρα δάκρυα
τα μάτια μας γεννάνε

Αυτός εκεί...
Χωρίς συναίσθημα κυλάει
Δίχως μνήμη
Ο τρόπος του αυτός!
Πρόσωπα δεν γνωρίζει
Δεν Μας Βλέπει
Από πάνω Μας περνάει
Με ξυράφια πόδια

Κι άλλες ουλές
Κι άλλες ανοιχτές πληγές

Και Εγώ Εδώ!

Την ίδια κλεψύδρα ακόμα κοιτώ

Στον χρόνο που τελειώνει

Μιλώ ...

Ειρ. Κιοσέ & Τ. Βλαγκούλη
(16 χρονών από την Δράμα)