"Κάθομαι εδώ και κάθομαι. Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου και πιο μακριά η κουρασμένη σχέση μου μαζί της. Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί κάθε που μας μετράει το άδειο."
..................

"Πρόσεχε όταν στρώνεις το τραπέζι
πριν καθίσεις
να ελέγχεις σχολαστικά
την αντικρινή σου καρέκλα
αν είναι γερή μήπως τρίζει
μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές
μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί
αν υποσκάπτει το σκελετό σκουλήκι
γιατί εκείνος που δεν κάθεται
γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς...
Κική Δημουλά

.............................................................................................................................

"...πιο μακριά"...
"...η κουρασμένη σχέση μου"...
"...για να φαινόμαστε πολλοί..."
"...το άδειο..."
"...πριν καθίσεις..."
"...να ελέγχεις σχολαστικά..."
"...κάθε μέρα..."
"...όλο και πιο βαρύς..."

οι λέξεις...που (εκ) παιδεύουν...
πρέπει να βρεθεί η σωστή λέξη...το σωστό κομμάτι του παζλ, το μοναδικό, για να πλάσει τη σωστή εικόνα...μπορεί να πάρει λεπτά, ώρες, μέρες για να βρεθεί...πρέπει να είναι όμως μόνο αυτή και καμία άλλη...

το "φαίνεσθαι", το "είναι"...

η καρδιά μου αποκτά αυθύπαρκτη υπόσταση, την τοποθετώ ΑΠΕΝΑΝΤΙ και όχι ΔΙΠΛΑ μου...δεν είναι σύμμαχος, φίλος μου, δε συμπορευόμαστε...βγαίνει (ή την ξεριζώνω;) από το σώμα μου, ζω, αναπνέω, σκέφτομαι, δρω, πράττω χωρίς εκείνη...πάντα να προσπαθώ, να παλεύω για τη σχέση μου μαζί της, κι όμως, να βγαίνω ηττημένη, ο αγώνας άνισος, η σχέση κουρασμένη...όσο κι αν με πληγώνει να μην το βάζω κάτω, να επιμένω, να προσπαθώ να την κάνω έστω για λίγο φίλη μου...σα να θέλω να τη δω έστω και για μια στιγμή να χαμογελά, κι ας είναι η τελευταία...σα να προσπαθώ να κερδίσω κάποιο στοίχημα, κι ας χάνω, εγώ να επιμένω...για να φαινόμαστε πολλοί κάθε που μας μετράει το κενό, το τίποτα...για να ξεγελώ το άδειο, να μη μυριστεί τη "μοναξιά" μου, τον αργό χτύπο της καρδιάς μου ...
για ποιο λόγο να επιμένω άραγε...; με περιθάλπει η ελπίδα, βρίσκω το κουράγιο και την αφήνω να με θρέφει, φωλιάζει μέσα μου, συντηρεί τη σχέση μας, την κουρασμένη σχέση μας - ως πότε...; όλα είναι στιγμές...άσπρο μέτρημα, μελανό άθροισμα - γιατί;

τι να κρύβεται πίσω από το δικό μου "φαίνεσθαι"...; αν με κοιτάξεις πιο βαθιά στα μάτια ίσως να το δεις... ποταμός τα δάκρυα, οι λυγμοί...προσπαθώ να τα ελέγξω, αδυνατώ ωστόσο...γιατί να μην μπορώ...; δεν είναι αυτό που φαίνεται...κανείς δεν το αντιλαμβάνεται...μην ψάχνεις δύσκολους συνδυασμούς, είναι πολύ πιο απλά όλα απ' ό, τι νομίζεις...πολύ πιο απλά...μόνο που για να μπορέσω να συνεχίσω να ελπίζω, να επιζώ, πρέπει να ζήσω έστω για λίγο το όνειρο...το δικό μου όνειρο...