One day, in the year of the fox
Came a time remembered well,
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell.
One day in the year of the fox,
When the bell began to ring,
It meant the time had come for one to go
To the temple of the king.

Μια ημέρα, τη χρονιά της αλεπούς
Ήρθε μία εποχή που έμεινε στην μνήμη,
Όταν ο δυνατός νέος άνδρας του ανατέλλοντος ηλίου
Άκουσε το κάλεσμα της μεγάλης μαύρης καμπάνας.
Μια ημέρα, τη χρονιά της αλεπούς,
Όταν η καμπάνα άρχισε να χτυπά,
Σήμανε τον χρόνο που είχε έρθει για τον έναν να πάει
Στο ναό του βασιλιά.

Πόσες φορές το έχουμε ακούσει! Κι όμως κάθε φορά και ένας νέος θρύλος λες και βρυχάται μέσα μας! Ένα ταξίδι σε άλλη εποχή που διεγείρει τη φαντασία μας και μας κάνει να ονειροπολούμε...

Συγκρότημα:                   Rainbow     
Περίοδος ηχογράφησης:    20 Φεβρουαρίου έως τις 14 Μαρτίου 1975   
Δίσκος:                           Ritcie Blackmore’s Rainbow   
Πρώτη Κυκλοφορία:         Μάιος 1975      
Τίτλος:                           Temple of the king   

Οι θρυλικοί Rainbow δημιουργήθηκαν λίγο πριν κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο το 1975, από τον πρώην κορυφαίο κιθαρίστα των Deep Purple, Ritchie Blackmore. Αυτός έγραφε τη μουσική στα τραγούδια τους και ηγούταν της μπάντας με την κιθάρα του ενώ μαζί με τον στιχουργό και τραγουδιστή του συγκροτήματος Ronnie James Dio (Ο  Dio αργότερα αντικατέστησε τον Ozzy στους Black Sabbath) ήταν η ψυχή και το σώμα τους.

Τι σκέψεις και τι συναισθήματα προκαλεί στον κάθε άνθρωπο το τραγούδι αυτό... Για τι πράγμα μας μιλάει; Όπως τα ποιήματα έτσι και οι στίχοι μερικών τραγουδιών μπορούν πολλές φορές να μας μπερδέψουν, να μας κάνουν να αισθανθούμε την αβεβαιότητα μετά από τη σιγουριά, να πούμε ναι... ξέρω γιατί μιλάει... αλλά μετά από λίγο να το μετανιώσουμε και να πιστέψουμε ότι μιλάει για κάτι άλλο... για κάτι ονειρικό... για κάτι ουράνιο... για κάτι παντοτινό.

Αν σκεφτούμε τους στίχους του, θα δούμε μπροστά μας να εξελίσσεται μία ιστορία Μεσαιωνική, θα δούμε τους Ναΐτες ιππότες να καλπάζουν δίπλα μας, μαζί μας. Θα δούμε τους σταυροφόρους να περνούν έξω από την πόρτα μας στο ταξίδι τους για τους Άγιους Τόπους και πολύ είναι αυτοί που θα θέλουν να τους ακολουθήσουν. Θα νιώσουμε το συναίσθημα ενός απελευθερωτικού αγώνα για κάτι τόσο ιερό, τόσο θείο, όσο η ίδια η ύπαρξη.

Ξεπεζεύοντας το άλογο των σταυροφοριών θα κλείσω τα μάτια μου και θα βγάλω την ψυχή από το σώμα μου για να ταξιδέψει ανενόχλητη, απαλλαγμένη από τη λογική των οφθαλμών δεμένη στο άρμα της φαντασίας μου. Τώρα βλέπω το ναό του βασιλιά καλύτερα... τώρα πιστεύω ότι ο ναός του βασιλιά δεν είναι άλλος από το μέρος που μπορείς καλύτερα, αμεσότερα να βρεις τον Θεό... είναι το μέρος απ’ όπου μπορείς να ταξιδέψεις στο μεγάλο αέναο βασίλειό Του... είναι το μέρος απ’ όπου θα φέρεις πίσω στα μέρη σου, μαζί σου, το πιο δυνατό όπλο απ’ όλα, την Πίστη, για να το δείξεις σ’ όλους και έτσι, με μια ματιά να Πιστέψουν για το Ναό και τον Βασιλιά (of the Temple and the king).