Όταν ο Karl-Heinz Ziegel ξύπνησε εκείνο το πρωινό..... Εκείνο το πρωινό δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Αυτός όμως υπήρξε, σ' ένα υπέροχο ανύπαρκτο πρωινό. Ξύπνησε πάνω στο πάτωμα, μάλλον από το κρύο. Ίσως και να ήταν από το φως που έμπαινε από το μεγάλο παράθυρο στο σαλόνι. Τον τύφλωνε αυτό το φως. Ανοίγοντας τα μάτια είδε το πάτωμα πάνω στο οποίο κοιμόταν και το παράθυρο και το φως. Βρισκόταν στο σαλόνι. Το κεφάλι του τον πονούσε φρικτά, καθώς και η πλάτη του. Τα ρούχα του μύριζαν ουίσκι, το δωμάτιο μύριζε ουίσκι. Δίπλα του ήταν ένα μισοτελειωμένο μπουκάλι ουίσκι. Η πόρτα του δωματίου ήταν ανοικτή και τότε για πρώτη φορά πρόσεξε έναν άνδρα ξαπλωμένο πάνω στο κρεβάτι. Κατάφερε να στηριχθεί στα πόδια του και να διασχίσει το σαλόνι σχεδόν όρθιος. Καλά τα πήγαινε. Πέρασε μέσα από την πόρτα στο δωμάτιο και έφτασε κοντά στον άντρα. Στον άντρα που ήταν μάλλον νεκρός από ώρα. Είχε μια μικρή κοκκινόμαυρη τρύπα στο στήθος και αυτό ήταν όλο. Δίπλα του είχε και το όπλο του  Karl-Heinz Ziegel.

Ο Karl-Heinz Ziegel μόλις είχε μετακομίσει στο Βερολίνο, αναζητώντας την ανωνυμία της μεγάλης πόλης. Και μέχρι τώρα τα πήγαινε περίφημα. Βέβαια το ότι βρισκόταν σ' ένα άγνωστο διαμέρισμα μ' έναν άγνωστο νεκρό και το ότι και το όπλο του βρισκόταν εκεί... Αυτό κάπως περιέπλεκε τα πράγματα. Και ειδικότερα όταν άκουσε τη σειρήνα να πλησιάζει. Μάλλον τότε ήταν η στιγμή που συνήλθε κάπως από τον λήθαργό του. Ήπιε μια γερή γουλιά από το ουίσκι και βγήκε από το διαμέρισμα. Το αυτοκίνητο της αστυνομίας όμως ήταν ήδη εκεί. Τους άκουσε στην είσοδο. Ανέβηκε στον τελευταίο όροφο και άνοιξε την πόρτα προς την ταράτσα. Πάλι αυτό το περίεργο φως τον έλουσε και ίσως και να τον διαπέρασε. Αλλά δεν είχε χρόνο για τέτοια πράγματα. Κοίταξε γύρω του και έτρεξε προς τη πλευρά που το κτίριο ενωνόταν με το διπλανό. Από εκεί στο αμέσως επόμενο και μετά κατέβηκε προσεκτικά τη μεταλλική σκάλα που βρισκόταν στο Hof του σπιτιού. Μετά από ένα λεπτό ήταν ήδη στον δρόμο, χάθηκε μέσα στο πλήθος.

Έφυγε όσο πιο μακριά μπορούσε, περπατούσε για μισή ώρα. Η μέρα είχε μπει για τα καλά. Η πόλη είχε ξυπνήσει και ο κόσμος ήταν ήδη εκεί. Μπήκε στο πρώτο καφέ που συνάντησε στο δρόμο του. Όχι, η αλήθεια είναι ότι το πρώτο που βρήκε ήταν πολύ φωτεινό και γεμάτο. Δεν του άρεσε η ιδέα να βρεθεί ξαφνικά με τόσο κόσμο μέσα σε ένα καφέ. Κατέβηκε την Rosenthalerstrasse και τότε μπήκε όντως στο πρώτο καφέ που βρήκε μπροστά του. Ήταν αρκετά σκοτεινό και ο σερβιτόρος έδειχνε να έχει την ίδια διάθεση που είχε και ο Karl-Heinz Ziegel. Κάθισε στο τραπέζι που ήταν πιο κοντά στο μπαρ. Αυτό το τραπέζι ήταν σαν να τον περίμενε εκεί. Ο σερβιτόρος πλησίασε και ο Karl-Heinz Ziegel παρήγγειλε πρωινό και έναν Milchkaffee. Μετά από δέκα λεπτά και τα δυο βρίσκονταν στο τραπέζι μπροστά του. Ο χρόνος εξακολουθούσε να περνάει τόσο αποσπασματικά  και αδέξια μέσα από το κεφάλι του. Ήπιε τον μισό καφέ του σε δυο γουλιές και άρχισε να τρώει το πρωινό του. Έπρεπε να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις του. Πρώτα να τις βρει και μετά να τις βάλει σε τάξη.

Το επόμενο δευτερόλεπτο ήταν που άνοιξε η πόρτα και μπήκε εκείνος ο καλοντυμένος κύριος με την γκρι καμπαρτίνα. Κάθισε στο διπλανό τραπέζι και παρήγγειλε αμέσως ένα Cappuccino. Έβγαλε από την τσάντα του την εφημερίδα του – διάβαζαν την ίδια εφημερίδα. Και να που στο εξώφυλλο της Berliner Zeitung συναντούσε για δεύτερη φορά τον άγνωστο άνδρα. Έδειχνε κάπως αλλαγμένος, αλλά μάλλον ήταν επειδή στη φωτογραφία ήταν ακόμα ζωντανός. Βγήκε βιαστικά από το καφέ, διέσχισε τον δρόμο και στο περίπτερο απέναντι αγόρασε την  εφημερίδα. Γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο καφέ που πλέον του φαινόταν πολύ οικείο. Ήταν σίγουρα ο άνδρας που συνάντησε το πρωί σε εκείνο το διαμέρισμα. «Ο Michael Böhring πρόεδρος της εταιρίας Umwelt-Bauen GmbH... στέλεχος της εταιρίας από το 1965... μπλα μπλα... μετέβει στο Ανατολικό Βερολίνο την Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου... μπλα μπλα... εξαφανίστηκε μετά από δύο μέρες... Μαρτυρίες λένε ότι απήχθει από την κατοικία όπου διέμενε. Άγνωστα τα κίνητρα μιας τέτοιας ενέργειας». Κατέβασε την εφημερίδα απότομα και κοίταξε αφηρημένα έξω από το παράθυρο στον δρόμο. Το τραμ ανέβαινε την Rosenthalerstrasse για μια ακόμη φορά με προορισμό την Schillerstrasse στα βόρεια της πόλης. Πετάχτηκε απότομα από το τραπέζι, ήπιε βιαστικά μια τελευταία γουλιά από τον καφέ του και άφησε τα λεφτά πάνω στο τραπέζι. Ο δρόμος ήταν πάλι δικός του.