Ο επίδεσμος δεν υπάρχει χωρίς την πληγή ~ και η πληγή δεν μπορεί να θρέψει χωρίς τη φροντίδα και την περιποίησή του.

Είναι όμως άχαρος ο ρόλος του... θα καλύψει, θα βοηθήσει, θα νοιαστεί, θα προστατέψει, θα διώξει εχθρούς και πόνο, αλλά αργά ή γρήγορα η πληγή θα θρέψει και δεν θα τον χρειάζεται πια! Και δεν θα είναι ότι δεν θα του αναγνωρίζει τη συμβολή του και ότι δεν θα νοιάζεται για το τι θα του συμβεί, αλλά στη φυσική συνέχεια των πραγμάτων θα έρθει ένα χέρι και θα τον ξεκολλήσει.

Μερικές φορές η συνοχή τους διακόπτεται και από τον ίδιο τον επίδεσμο, "ξεκολλάει", αποκόπτεται και απλώς πέφτει. Αλλά πάντα θα έχει πάνω του τα σημάδια της πληγής... θα το θυμάται ότι ήταν ο δικός της επίδεσμος. Η πληγή θα νιώθει γυμνή ακόμα και όταν θα έχει ιάνει χωρίς αυτό το "κάλυμμα" που προσέφερε -τόσο ανιδιοτελώς - ζεστασιά και προστασία, που της έδινε την δυνατότητα να επουλωθεί... και καμιά φορά, θα καθυστερήσει να τον διώξει από φόβο, από ανασφάλεια, από συνήθεια...
Αλλά τα πράγματα πάντα θα καταλήγουν με τον ίδιο τρόπο... αργά ή γρήγορα θα υπάρξει η ίαση και η απεξάρτηση και για τους δύο...

Πληγή και επίδεσμος... μια σχέση αγάπης... μια σχέση προσωρινή...!!

AOYTΣ...!!!