Σου έχει τύχει ποτέ να θέλεις να δώσεις μία και να τα παρατήσεις όλα;
Δεν ξέρω αν είναι αυτή η παθογένεια ή η αλλαγή που προκαλεί μεγαλύτερο κρότο.

Ο άνθρωπος είναι περίεργο ον, όχι τόσο για τους λόγους που δεν τον καταλαβαίνεις όσο για τους λόγους που σε κάνουν να ξέρεις τι κάνει και γιατί. Ας υποθέσουμε ότι μια γυναίκα που συναντάς καθημερινά μαθαίνεις πως εξαφανίστηκε. Στην αρχή κυκλοφορούν διάφορες φήμες για ερωτικές απογοητεύσεις, απαγωγές, δολοφονίες, ψυχολογικές ανισορροπίες κτλ. Για ένα διάστημα επικρατεί μια φημολογία άνευ προηγουμένου απ' την οποία εσύ φυσικά δεν απέχεις. Είναι απ' τα γνωρίσματα του ανθρώπου να θέλει να ξέρει τι γίνεται στο περιβάλλον του, από καθαρό ενδιαφέρον φυσικά.

Μετά από το πέρας εύλογου χρονικού διαστήματος μαθαίνεις πως η εξαφάνιση της γυναίκας έγινε επειδή ήθελε να αλλάξει την καθημερινότητά της, έτσι απλά, και εκεί ξεκινάς την κρίση. Καλά έκανε γιατί... άσχημα έκανε γιατί... Η άποψή σου ξεκινά παγιωμένη έως τη στιγμή που νέα στοιχεία θα φωτίσουν το τοπίο. Παράτησε τον άντρα της (μα ναι την χτυπούσε), παράτησε την δουλειά της (μα ναι κινδύνευε να χρεοκοπήσει), παράτησε τους φίλους της (δεν την επισκεπτόταν και κανένας τώρα τελευταία), άφησε τα παιδιά της (θα είναι καλύτερα στο οικείο τους περιβάλλον), έκανε μια νέα αρχή (αχ ναι! πόσο θα 'θελα να την έκανα και εγώ). Όποια παράμετρος και αν εμφανίζεται, η δική μας κατανόηση είναι πέρα κάθε προσδοκίας. Αν η γυναίκα έμενε ακόμα εδώ θα μπορούσε να αποκαλυφθεί πως είμαστε αδελφές ψυχές βρε παιδί μου!

Και την ίδια στιγμή, με τον άντρα της να βρίσκεται σε απόγνωση και τα παιδιά να κλαίνε, καταλαβαίνουμε και αυτούς. Χρειάζονται το στήριγμα τους, θα 'καναν τα πάντα για να γυρίσει, την αγαπούν, κτλ. Για κάθε διαπίστωση και ένα "αλλά", για κάθε "αλλά" ακόμα ένα μετά. Δικαιολογίες, επιχειρήματα και νοητικές "αλλαξοκωλιές". Στήριξη στα υπάρχοντα και στα χαμένα... μπέρδεμα. Ποιος ο κερδισμένος και ποιος ο χαμένος εδώ;

Κάθε που σκιρτάει μέσα μου το μετέωρό μου βήμα σκέφτομαι την εξουσία αυτής της γυναίκας. Μακριά απ’ όλα, να μην φτάνουν στα αυτιά της τα "αλλά", οι ξένες σκέψεις, οι κριτικές, οι ενοχές, οι επίκτητες ευθύνες. Ολική διαγραφή και μια ακόμα ευκαιρία που δοκιμάζει ουσιαστικά την ατομική σου δύναμη. Μια θεία μου θα την έλεγε περιπλανώμενο νομά, η γιαγιά μου απλά τρελή. Ο αριθμός των δικλείδων  διαφέρει ανά άνθρωπο και όχι ανά γενιά. Αναρωτιέμαι αν και το μικρόβιο της φυγής είναι ατομικό χαρακτηριστικό ή εμπεριέχει στοιχεία DNA.

Μαθαίνεις να ρισκάρεις; Μαθαίνεις να δένεσαι; Πάντως σε κάθε περίπτωση θέλεις να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στο μέλλον που βρίσκεται μπροστά σου και αυτό είναι ανθρώπινη φύση, ανεξάντλητη και απαράλλακτη.

Στο τέλος αυτού του παροξυσμού αναρωτιέμαι αν με καταλαβαίνεις. Με κοιτάς, θες να μάθεις γιατί, να με κρίνεις, με αναλύεις και τελικά; Καλά κάνω; Καλά έκανα; Τι πιστεύεις πως θα 'πρεπε να κάνω; Αυτή η βαθιά σου κατανόηση με απογοητεύει. Τουλάχιστον όταν θα φύγω δεν θα σε σκέφτομαι.