Στις μέρες μας, οι κινούμενες εικόνες μπερδεύονται με τους ήχους τοπίων και διαλόγων, με αποτέλεσμα οι ταινίες (μικρού ή μεγάλου μεγέθους), να έχουν γεμίσει τις ζωές μας.

Κι όπως θα θυμάστε, λίγα χρόνια πιο πριν, η παραγωγή ταινιών, όπως για παράδειγμα το οικογενειακό βίντεο, ήταν υπόθεση πολύ λίγων (ακριβό σπορ). Αλλά παρόλα αυτά, με την πάροδο των ετών και την ανάπτυξη της τεχνολογίας, όλο και περισσότερες οικογένειες έχουν τις δικές τους οικογενειακές συλλογές.

Με την επέλαση μάλιστα, της ψηφιακής τεχνολογίας, τα πράγματα έγιναν πολύ καλύτερα, ευκολότερα και αρκετά φθηνότερα. Στις μέρες μας, ακόμα και η φθηνότερη φωτογραφική μηχανή έχει τη δυνατότητα λήψης ενός short video.

Παρόλα αυτά, οι ερασιτέχνες φωτογράφοι που κρύβουμε μέσα μας, αναζητούν τον παράδεισο, μέσα από την αναζήτηση της τέλειας φωτογραφίας. Κι επειδή, δεν είμαι οπαδός της φωτογραφίας, δεν κατανοώ γιατί όλο και περισσότεροι, αγοράζουν καλύτερες κι ακριβότερες φωτογραφικές μηχανές. Πεντακόσια ή χίλια ευρώ για ν’ αγοράσεις μία καλή φωτογραφική μηχανή κι ίσως, κάνα δυο extra φακούς; Μα για να βγάζεις φωτογραφίες; Στις μέρες μας;

Η απορία μου λύθηκε, πριν από μερικές μέρες και μάλιστα την πιο αναπάντεχη στιγμή, την ώρα δηλαδή, που τακτοποιούσα το γραφείο μου. Εκεί λοιπόν που ανακάτευα τα πράγματα μου στα συρτάρια, είδα έναν φάκελο με φωτογραφίες από τα σχολικά μου χρόνια. Σκέφτηκα λοιπόν να ρίξω μια πολύ γρήγορη ματιά.

Μερικές ώρες αργότερα διαπίστωσα ότι ο χρόνος που είχα στη διάθεσή μου είχε διαφύγει ως μέγας δραπέτης. Χωρίς να το αντιληφθώ, είχε μεταμορφωθεί σε μια χρονική δίνη, η οποία με έλκυε αδίσταχτα στο απύθμενο κέντρο της.

Για να παρακολουθήσεις μία ταινία, πρέπει να δώσεις τη μέγιστη προσοχή σου, ώστε να παρατηρήσεις τις εικόνες, σε συνάρτηση των ηχητικών ακουσμάτων, προσδοκώντας, στο να κατανοήσεις πλήρως αυτό που βλέπεις.

Μα όταν βλέπεις μία εικόνα και δέχεσαι μονάχα ένα οπτικό ερέθισμα, οι νευρώνες του εγκεφάλου σου προσπαθούν να καλύψουν τα κενά. Κι έτσι, πλημμυρίζουμε από αναμνήσεις, μνήμες του παρελθόντος και αισθήματα που ξυπνούν σε κάθε εικόνα. Γεγονότα που έχουν συμβεί και ασταμάτητες αλληλουχίες, που καταπίνουν την αίσθηση του χρόνου.

Σας προτείνω, να πραγματοποιήσετε κι εσείς το ίδιο πείραμα με μένα. O Einstain είχε τελικά δίκιο με τη θεωρεία της σχετικότητας;

Ξεθάψτε τις παλιές σας φωτογραφίες κι αφήστε τον εαυτό σας να περιπλανηθεί στην αθωότητα των αναμνήσεών σας. Στις αναμνήσεις μίας παλιάς εποχής, ίσως καλύτερης, πιο ελεύθερης, πιο ανέμελης ή ποιο αθώας. Κοιτάξτε στο παρελθόν με νοσταλγία κι όχι με λύπη. Κι ίσως, ναι ίσως, να δείτε τελικά, ότι ο χρόνος είναι απλά μια έννοια και τίποτε άλλο.

Κοίτα όμως την ώρα, πρέπει να φύγω!