Κατεβαίνω, αρπάζω την τσάντα από συνήθεια, αφήνω ξεκλείδωτα, η πόρτα χτυπάει με κρότο, τα κλειδιά κουδουνίζουν, το ασανσέρ αργεί και το δέρμα κάτω από τα μάτια έχει τσιτώσει απ’ τα στεγνωμένα δάκρυα.

Βγαίνω, χτυπάει το κινητό, «Σίμο κλείσ' το», ακατάλληλη ώρα. Κλείνω το τηλέφωνο να μην ξαναχτυπήσει, μπαίνω μέσα, βάζω τέρμα το ράδιο, ξεκινάω. Για πού; Που θα πάω; Κοντά; Μακριά; Που; Εθνική.

Στην πρώτη ευθεία αρχίζω να κλαίω. Γαμημένο, δεν θα σου περάσει. Φανάρια περιφερειακού. Δεν έχει κίνηση. Μπαίνω για λίγο για να βγω Αττική. Ο «των» διοδίων, μου εύχεται καλό δρόμο. Πρώτη φορά μου δίνουν ευχή σε διόδια.

Ξεκινάω και έχω μπρος μου το φεγγάρι. Έχει πανσέληνο σήμερα; Γιατί έπρεπε όλα να γίνουν με πανσέληνο; Γιατί έπρεπε να γίνουν όλα; Προσπαθώ να μην κοιτάω, τα αυτιά βουίζουν από την δυνατή μουσική, τα τραγούδια αδιάφορα. Κανένα δεν μου ταιριάζει. Κλαίω και τα μάτια θολώνουν λίγο, τα σκουπίζω και νιώθω το κεφάλι να πάει να εκραγεί.

Βγαίνω Εθνική. Που πάω; Εκεί που ο Γιάννης μου έγραψε με μαρκαδόρο στην μπλούζα. Η πυξίδα δείχνει πάντα τον Βορρά. Αν δεν ήσουν εσύ ρε Γιάννη δεν θα την αγαπούσα τόσο, δεν θα ένιωθα τέτοια έλξη για οτιδήποτε δικό της, δεν θα πόναγα τόσο να είμαι εκεί, δεν θα έβγαινα έτσι εύκολα στην Εθνική για να 'ρθω.

Αναπτύσσω ταχύτητα, κατηφόρα και το micra φορτσάρει. Περνάω αμάξια, αλλά νιώθω σαν να έχω σταθερή ταχύτητα. Σκέφτομαι τον Άρη να κάθεται στο πίσω κάθισμα και να γελά με το πώς περνάω τις μπέμπες στην παραλιακή. Πως μου 'ρθε; Και να τρέχω δεν το νιώθω, δεν νιώθω τίποτα. Τα φώτα με τυφλώνουν. Κι άλλα διόδια. Τρέχω. Στροφή αλλά δεν κόβω. Βλάκα, πήγαινε στην άκρη.

Δάκρυα, πόνος, το στήθος μου σφίγγεται, θα σπάσει. Ουρλιάζω. Φωνάζω στον εαυτό μου. «Ηλίθια! Γιατί;» Γιατί; Σκέφτομαι την Έφη να με κοιτάει. Πήρα τα εισιτήρια. Νωρίς δεν είναι από τώρα για το καλοκαίρι; Σκέφτομαι το βλέμμα της, τα κουρασμένα μάτια μέσα από τα γυαλιά. Έφη παράτα μας! Γιατί τους βλέπω ξαφνικά όλους μπρος μου; Τόσο δυνατή μουσική για να βλέπω οράματα;

Η Μαλακάσα πίσω, μετά την ανηφόρα πάντα επιταχύνω. Μα καλά, το χιλιάρι 170; 175; Τερματίζει; Δεν κοιτάω τον δρόμο, με μαγνητίζει το κοντέρ και ο σταθμός που ξαφνικά θέλω να αλλάξω.

Κοιτάζω, στροφή, δεν προλαβαίνω, είναι αργά. Τραντάζομαι, το κεφάλι νιώθω θα ξεριζωθεί από τον αυχένα, το χέρι μπλέχτηκε στο τιμόνι, ο ώμος μου, αναποδογυρίζει, τι γίνεται;

Ξυπνάω στο ασθενοφόρο, πονάω αλλά ζω. Μα πως γίνεται να ζω; Γιατί; Ουρλιάζω, φωνάζω, προσπαθώ να σηκωθώ, μαλώνω με τον νοσοκόμο. Ηρεμιστική. Λίγες ώρες μετά στο νοσοκομείο ξυπνάω. Η Αφροδίτη διαβάζει ένα βιβλίο. «Μας τρόμαξες ρε χαζό», ψελλίζει.

Δεν μιλάω, χτυπάει το κινητό της. «Ο Κώστας είναι, έρχονται Αθηνά.

Ρωτάει αν είσαι καλά»... «Πες του πως...».