Πόσο διαφορετική είναι μια εικόνα όταν είσαι σε θέση πνευματική, χωροταξική, συναισθηματική να δεις και να επεξεργαστείς, μόνο ένα τμήμα της;

Πως παραμορφώνονται όλα τόσο έντονα, ενώ συγχρόνως ζεις μέσα στην απόλυτη βεβαιότητα ότι έχεις απομνημονεύσει και την πιο βαθιά απόχρωση ενός βλέμματος...;

Δε σε τυφλώνει τελικά ο έρωτας... Μοιάζει περισσότερο μ’ ένα παραμορφωτικό κάτοπτρο που συμπιέζει και μεγεθύνει ανάλογα με τις ελπίδες, τη διάθεση, τις προσδοκίες και τις εμπειρίες μας.

Μια ελεύθερη απόδοση των προσδοκώμενων χαρακτηριστικών, αποδιδόμενα σε μια "παραμυθένια" εκδοχή, που επιθυμούμε να έχει το ταίρι μας.

Η λοβοτομημένη μας λογική, παραδίδει τα όπλα, σε μια πεσβυωπιάζουσα συναίσθηση, σε μια αλληθωρίζουσα αντίληψη... με επιλεκτική μνήμη και εξομάλυνση των σκληροτράχηλων επιφανειών, με εφαρμογή ριζικής λεύκανσης των μελανών σημείων.

Το δυστύχημα είναι ότι, τα περισσότερα, τα συνειδητοποιείς πολύ αργότερα... Όταν οι προβολείς της "καψούρας" αν θέλετε... έχουν καεί... όταν τα μάτια από μισόκλειστα, ανοίξουν διάπλατα και κατανοήσουν τις προσλαμβάνουσες... αντιμετωπίζοντας κατάφατσα το αληθινό είδωλο!

Είναι ψυχοφθόρο το γκρέμισμα μιας αυταπάτης. Αναγκάζεσαι να θέσεις, αιφνιδίως στον εαυτό σου ερωτήματα που οι απαντήσεις ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα σε ταράξουν... και θα σε "χαλάσουν".

Παρόλα αυτά είναι μια φυσική διεργασία... η αφαίρεση του πέπλου... των διακοσμητικών... ώσπου τελικά να μείνει ο πυρήνας... η ουσία… η πραγματική φύση και εικόνα του άλλου ατόμου.

Και εκεί... τη στιγμή που το βάθρο έχει υπογειοποιηθεί... ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ (και ας το ήξερες ότι τα ίδια δεσμά σου έχουν σπάσει ανεπιστρεπτί) και είσαι έτοιμος να παραδοθείς σε μια άλλη (ίσως) ψευδαίσθηση... σε μια άλλη εικόνα!

Είναι και κάτι άλλες παρωπίδες όμως... που τις βάζεις οικειοθελώς... για να δώσεις άλλοθι στον εαυτό σου. Αρνείσαι να δεις την πραγματική φύση του άλλου, απλώς και μόνο γιατί δε σε βολεύει και γιατί δεν έχεις την ωριμότητα και τα "κότσια" να το πράξεις, ακόμα και όταν δικαιολογείσαι ότι είναι θέμα λύπησης ή κάποια άλλη, αντίστοιχα, άκυρη δικαιολογία. Είναι το πιο θλιβερό είδος... αληθινά άξιο λύπησης, όταν κάνεις εκπτώσεις στις ηθικές αξίες σου και υποβιβάζεις τη νοημοσύνη σου μόνο και μόνο γιατί κοντόφθαλμα θεωρείς ότι εξυπηρετεί τα θέλω σου και τις ανάγκες σου. Υποθέτω ότι, όταν κάποια στιγμή μη βλέποντας τον «τοίχο», και πέφτοντας πάνω του, θα ανοίξεις το κεφάλι σου ίσως αποφασίσεις να ανοίξεις και τα μάτια σου. Υποθέτω, αλλά δε θα στοιχημάτιζα κιόλας σε αυτό!

Τέλος υπάρχει και το άλλο είδος... Οι παρωπίδες "καλοσύνης"! Η ψυχή σου και το μυαλό σου είναι ρυθμισμένα να σκέφτονται το καλύτερο για τους άλλους... έτσι ακόμα και όταν έχεις στοιχεία ότι κάτι "βρωμάει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας" εσύ συνεχίζεις και ψάχνεις για δικαιολογίες και αδυναμίες, που να μπορούν να αιτιολογήσουν και να κάνουν λιγότερο απαράδεκτη, μια συμπεριφορά! Οικειοθελώς στέκεσαι στο σημάδι "Χ" που είναι η θέση του θύματος και δίνεις και στον θύτη, το όπλο, με χαμόγελο στα χείλη...! Το παράλογο είναι ότι τυφλωμένος από τις παρωπίδες θα κοιτάς με απορία τον "λεκέ του αίματος" όταν θα σε "ματώσει" η σφαίρα, ενώ ο θύτης απλώς θα σκέφτεται " Μα αφού ήξερε την αληθινή μου φύση , τι περίμενε";

Παρωπίδες, που μας παγιδεύουν και μας βάζουν στην τροχιά ενός φαύλου κύκλου.