Έβλεπα πίνακες ζωγραφικής και ένιωθα εντελώς άτεχνη. Ναι μεν τους θαύμαζα, σε μερικούς μάλιστα αναζητούσα και τους δημιουργούς τους, αλλά κανένα έργο δεν με είχε αγγίξει.

Πριν δυο μήνες σχεδόν, παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση της οποίας το εισητήριο είχε έναν πίνακα ο οποίος απεικόνιζε δυο άντρες. Πλάτη και οι δυο, ο ένας άντρας ήταν κανονικός και άλλος ήταν σύννεφο. Ένα γαργαλητό το ένιωσα. Ο τότε αγαπημένος μου, ανέφερε τον καλλιτέχνη άλλα για να θυμάμαι ένα όνομα πρέπει να το δω γραμμένο, έτσι δεν το συγκράτησα. Μετά αποφάσισα ότι πρέπει να τον βρω, να ξαναρωτήσω. Με έπιανε όμως ο φόβος της άγνοιας, μη με περάσουν για εντελώς άσχετη (που είμαι - αλλά ο κόσμος δεν το ξέρει!) και έτσι δεν ρώτησα ποτέ!

Προχτές, ο φίλος Μάνος έγραψε για ένα απίστευτο ιταλικό κομμάτι. Στο βιντεάκι που συνόδευε το κείμενο ήταν ένα έργο ζωγραφικής το οποίο όταν το είδα με μάγεψε... Αυτή τη φορά ο πίνακας απεικόνιζε ένα ζευγάρι να φιλιέται φορώντας λευκές κουκούλες. Ανέτρεξα στο google χρησιμοποιώντας ως λέξεις κλειδιά "art+kiss" και να, ο πίνακας μου τρίτος στη σειρά, Rene Magritte - lovers. Ωστόσο η τεχνοτροπία κάτι μου θύμιζε... Αναζήτησα και κάποια άλλα έργα του καλλιτέχνη με την υποψία οτι ίσως αποκτήσω αγαπημένο ζωγράφο! Και ναι, απέκτησα... οι δυο άντρες απο το εισητήριο της παράστασης! Είδα γραμμένο πλέον το όνομα δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ! Rene Magritte! Όταν θα φτιάξω το σπίτι μου, ο πίνακας "lovers" θα διακοσμεί τον τοίχο του σαλονιού μου πάνω από τον κόκκινο καναπέ.

Προς το παρόν διακοσμεί την επιφάνεια εργασίας μου. Γιατί όμως τόσο πολύ; Είναι η μανιέρα; Τα κρυμμένα πρόσωπα στον έρωτα; Δεν ξέρω! Οι σκέψεις μου πατάνε η μια πάνω στην άλλη... Τρέχουν ποια θα φτάσει πρώτη, τρέχουν ανακατεμένες. Αγώνας ταχύτητας... Τρέχουν να φτάσουν το συναίσθημα το οποίο προπορεύεται και ψάχνει το δρόμο. Είσαι με κάποιον, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να δει το αληθινό σου πρόσωπο, το έχεις τοποθετήσει μέσα στην λευκή κουκούλα. Είσαι τόσο απασχολημένος να μην εκτεθείς, πιθανότατα για να μην πληγωθείς, που δεν προσέχεις του συντρόφου σου το πρόσωπο, το οποίο είναι κρυμμένο επίσης. Είστε ίδιοι δηλαδή; Είστε κρυμμένοι ο ένας από τον άλλο ή κρύβεστε από τον ίδιο σας τον εαυτό; Ως πότε θα μείνετε κρυμμένοι και μαζί; Επιφάνεια μόνο; Καμιά ειλικρινή επαφή; Κανένα αληθινό συναίσθημα; Έτσι θα είναι πάντα;

Τελικά το λατρεμένο παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων είναι ασπίδα προστασίας ή είναι ρίσκο; Έτσι όπως το θολωμένο πανί της κουκούλας σου κρύβει την όραση σε ξεγελάει και μπορεί όντως αυτός που έχεις στην αγκαλιά σου να μη φοράει τίποτα, να είναι εκεί και να πασχίζει να δει μέσα από το λευκό σου... ή ακόμα, μπορεί να έχει ήδη δει και να προσπαθεί μάταια να ξεσκίσει το άσπρο πανί. Δεν είναι ρίσκο λοιπόν όσο παίζουμε κρυφτό, για να μείνουμε απρόσβλητοι από την ασθένεια του έρωτα, να καταλήξουμε νικητές στο παιχνίδι μας, αλλά ουσιαστικά μόνοι;

Μπερδεύτηκα! Αλήθεια μπερδεύτηκα! Πρόσωπα φανερά και ας σφαδάζουν στον πόνο...ή κρυμμένα που δεν πληγώνονται ποτέ και άδεια;