Σκοπιά, τέταρτο νούμερο, η φύση ησυχάζει. Ένα χαρακτηριστικό «ουκ», με εκνευριστικά μονότονο ρυθμό, δια στόματος κάποιου πουλιού είναι η βραδινή μου συντροφιά. Μετράω τα δευτερόλεπτα ανάμεσα από κάθε «επιφώνημα». Περίπου ανά πέντε δευτερόλεπτα. Ωραία, τώρα μπορώ να μετράω τα «ουκ» που είναι λιγότερα και να υπολογίζω πόση ώρα πέρασε. Λίγα μαθηματικά μπορεί να βοηθήσουν την αγρυπνία, σκέφτομαι.

1, 2, 3… 12… 1 λεπτό… 2 λεπτά… 3 λεπτά.

Κάπου το έχασα. Ο ρυθμός του πτηνού η δική μου αρρυθμία. Μετά από λίγο παρατηρώ ότι το «ουκ» με παρέσυρε στο ρυθμό του και αναπνέω ταυτόχρονα, ισορυθμικά. Χρόνος κυκλικός σαν την καθημερινότητα στον στρατό. Βιολογικοί και κοινωνικοί ρυθμοί για μια στιγμή σε κατάσταση συντονισμού, σε κατάσταση έκθετη. «Ε, ψιτ, σειρά, έχε το νου σου ρε, κάτι ακούω, πρέπει να έρχεται έφοδος», μου ψιθυρίζει ο βοηθητικός σκοπός διαταράσσοντας τον ρυθμό μου. Αμέσως μετά, παρατηρώ ότι τα «ουκ» έγιναν δύο. Η φύση ξύπνησε; Άρχισε ο διάλογος ή μήπως άλλαξε ο ρυθμός; Όχι, σίγουρα είναι δύο, ακούγονται από διαφορετικές μεριές. Ακούω τα βήματα. Ποια ήταν τα συνθηματικά; 5, 8, τσεκούρι. Ουφ. Άκυρο, ήρθε απλά η αλλαγή μου. Πώς πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα; Πόσο πολύ επηρεάζεται τελικά ο βιωμένος χρόνος από τους ρυθμούς… Τώρα που βρήκες παρέα σε αφήνω, να πάω να ξαπλώσω κι εγώ λιγάκι.