Πως ξεκίνησαν οι ίνφο;
-Ξεκίνησαν από εμένα (Πέτρος Μαγγανάρης) και τον Γιώργο Παπουτσή. Ήμασταν φίλοι. Μέναμε πάρα πολύ κοντά. Τα πρώτα μουσικά γνωρίσματα ήταν κοινά. Ξεκινήσαμε μαζί να ακούμε μουσική, να φτιάχνουμε, να αγοράζουμε μηχανήματα. Μετά το πρώτο (ομώνυμο) άλμπουμ ο Γιώργος αποχώρησε. Στην πορεία άρχισα να δουλεύω με τον Παναγιώτη Λουκουμά, που είχε παίξει – γράψει τις κιθάρες. Μαζί μας είναι και η Δέσποινα Τερζίδου, που μπήκε στη μπάντα από το δεύτερο άλμπουμ. Μας ένωναν πολύ οι stereo nova. Η dance μουσική τότε ήταν η drum & base. Ακούγαμε και άλλες μουσικές πέρα από την ηλεκτρονική μουσική. Μια δυνατή αναφορά μας είναι ο David Bowie. Τώρα με τον Παναγιώτη, μας συνδέουν ακόμα περισσότερα. Αν και δεν μεγαλώσαμε μαζί (είναι εννέα χρόνια μεγαλύτερος) είναι σαν να μεγαλώσαμε μαζί. Είμαστε πολύ δεμένοι σαν μπάντα. Αν και το παρελθόν μας διαφορετικό, ήταν πολύ κοντά τα ακούσματά μας.

Πως βλέπετε την πορεία του συγκροτήματος από άλμπουμ σε άλμπουμ, όσο αφορά τον στίχο, τον ρυθμό, τον ήχο. Παρατηρούμε ότι κάθε δύο χρόνια, στη μουσική σκηνή αλλάζουν τα trends, βρίσκουμε νέους ήχους. Εσείς αναζητάτε νέο ήχο με κάθε δουλειά; Απ’ ότι βλέπω, δεν μένετε πιστοί σε μία φόρμα.
-Δεν αναζητούμε τη μόδα, δεν δουλεύουμε έτσι... Επηρεαζόμαστε από τα καινούργια πράγματα. Αλλά όταν μαζευόμαστε στο στούντιο, δεν υπάρχει κανένα πλάνο. Δηλαδή, ό,τι μας βγαίνει εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να βγει οτιδήποτε. Μπορεί να μην πιάσουμε καθόλου τα συνθεσάιζερ και να είμαστε με μια κιθάρα και μια φωνή… Σίγουρα υπάρχει πάντα κάτι το οποίο λες ότι είναι ίνφο. Αυτό το κάτι είναι αυτό που δεν μπορούμε να αποχωριστούμε ποτέ γιατί είναι ο εαυτός μας. Οτιδήποτε μουσική και να κάνουμε θα έχει ένα δικό μας στοιχείο το οποίο το βγάζουμε αυθόρμητα. Είναι στην αύρα, στην ενέργεια του κομματιού, στην ατμόσφαιρα. Την ατμόσφαιρα που σου δίνουμε, όχι την ατμόσφαιρα σαν μουσική. Είσαι σ' ένα δωμάτιο, δεν ξέρεις που είσαι είναι όλα σκοτεινά αλλά μπορεί να μυρίσεις κάτι και να καταλαβαίνεις το που είσαι ή να παίρνεις μια ενέργεια από τον χώρο. Τα διαφορετικά του άλμπουμ είναι ότι έχει μπει πολύ στίχος, σε κάποιες φάσεις βγάλαμε και από δυο κομμάτια, τα αφήσαμε instrumental. Και ο στίχος είναι αρκετά πολιτικοποιημένος.

Πως έρχεται η έμπνευση; Ποια είναι η διαδικασία από τη σύνθεση στην ηχογράφηση;
-Η έμπνευση έρχεται σε ανύποπτο χρόνο, δηλαδή πολλές φορές σε φάσεις που κάνουμε πρόβες για ένα live, δημιουργείται ένα κομμάτι, το οποίο είναι μια ιδέα, τη βάζουμε στην άκρη και πάμε να την δουλέψουμε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Αλλά και το άλμπουμ είναι μια τυχαία στιγμή. Όταν φτάσουμε σ' ένα σημείο που λέμε ότι έχουμε μαζέψει 14 ιδέες λέμε ότι θα καθίσουμε και θα τις αναπτύξουμε, θα κάνουμε ένα άλμπουμ. Πάντα το αφήνουμε και όταν αβίαστα έρθουν κάποιες ιδέες που θα μας αρέσουν σαν συνοχή και σαν μεμονωμένα κομμάτια, αποφασίζουμε και λέμε ότι τώρα ναι, σε 3-4-5 μήνες θα πρέπει να έχουμε αναπτύξει αυτές τις ιδέες, βάζουμε ένα dead-line δηλαδή για να κάνουμε ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Μετά από τις 14 ιδέες που σκεφτήκαμε σε ανύποπτο χρόνο και μας αρέσανε, τότε αρχίζουμε να σκεφτόμαστε το ύφος του άλμπουμ και λέμε τελικά το επόμενο άλμπουμ θα είναι έτσι τελικά; Το ύφος προκύπτει, τίποτα δεν γίνεται μ' ένα συγκεκριμένο σκοπό, ούτε βιαζόμαστε, ούτε αγχωνόμαστε.

Γιατί διαλέξατε το φεγγάρι; Υπήρχε και άλλη επιλογή;
-Υπάρχει μια αίσθηση ότι θέλουμε να φύγουμε στο φεγγάρι, είναι για εμάς κάτι πάρα πολύ ωραίο. Η αίσθηση του διαστήματος, οτιδήποτε διαστημικό, μας αρέσει σαν λέξη. Ό,τι μας αρέσει είναι διαστημικό. Το ότι επιλέγουμε να είμαστε στο φεγγάρι είναι για να βλέπουμε τη γη από μακριά, είμαστε μακριά ίσως απ' όλα αυτά που μας πληγώνουν και η γη πλέον έτσι όπως έχει γίνει και έτσι όπως την έχουν φτιάξει, την έχουν καταντήσει, δεν μας εκφράζει πια για πολλούς λόγους. Δεν σκεφτήκαμε συγκεκριμένα το φεγγάρι αλλά κάτι που το βλέπουμε και θα θέλαμε να πάμε εκεί πέρα. Δεν είχαμε να διαλέξουμε μεταξύ του Άρη ή κάποιου άλλου πλανήτη, απλά we choose the moon.

Ποιο δημιούργημα αγαπάς περισσότερο από όλα τα άλμπουμ;
-Το hidden track από το περιπλανέτα το οποίο δεν είχε τίτλο γιατί ήταν κρυφό αλλά λέγεται «απόψε». Είναι από τα κομμάτια που είμαι δεμένος συναισθηματικά για το πώς γράφτηκαν, την περίοδο αυτή της ζωής μου και είναι και από τα κομμάτια που και όταν τα παίζουμε live είναι πολύ χαλαρό και παρότι δεν σε προδιαθέτει να χορέψεις, πάντα είναι απίστευτο το τι νιώθουμε εμείς και αυτό σημαίνει και το πώς νιώθει ο κόσμος, γιατί είναι ένα πάρε-δώσε το live. Το καταλαβαίνω, σε τρυπάει αυτό το κομμάτι.

Θα θέλατε να συνθέσετε κάποιο soundtrack αν σας πρότειναν, κι αν ναι σε τι είδους ταινία θα ταίριαζε το ύφος σας;
-Το έχουμε κάνει ήδη, προέκυψε μετά το άλμπουμ we choose the moon, είναι για ντοκιμαντέρ το οποίο είχε πρεμιέρα στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η λίστα της σιωπής, του Νίκου Βεζυριάνη, είναι ένα ντοκιμαντέρ για την τελευταία δικτατορία της Αργεντινής όπου υπήρχαν 30.000 αγνοούμενοι και μέσα σε αυτούς ήταν 29 ή 30 Έλληνες με τους οποίους δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς, ενώ όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες ασχολήθηκαν με τους αντίστοιχους αγνοούμενούς τους. Στην Ελλάδα δεν έγινε τίποτα, οπότε αποφάσισε αυτός ο σκηνοθέτης να πάει εκεί και να κάνει ένα ντοκιμαντέρ μπας και ξυπνήσει η ελληνική κυβέρνηση και ξεκινήσει να κινητοποιείτε στο συγκεκριμένο θέμα. Πάνε κάπου 40 χρόνια σχεδόν τώρα. Όχι τόσο το θέμα όσο οι εικόνες του ντοκιμαντέρ ήταν αρκετά καλή πηγή έμπνευσης για εμάς, μας βγήκε άμεσα, από την στιγμή που είδαμε τις εικόνες πήγαμε κατευθείαν σπίτι να αρχίσουμε να δουλεύουμε. Το soundtrack είναι χωρίς στίχους και υπάρχει η σκέψη να χρησιμοποιήσουμε το υλικό για επόμενο άλμπουμ, ήδη παίζουμε ένα κομμάτι στα live.

Από τις ταινίες που έχεις δει, ποιο soundtrack θα ήθελες να είχατε συνθέσει;
-Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, που δεν ξέρω αν έχει επίσημο soundtrack είναι το far away so close, Win Wenders , οι U2 είχαν κάποια κομμάτια, ο Nick Cave, o Lou Rid.

Τι περιμένετε από το διαδικτυακό ραδιόφωνο;
-Είναι κάτι σαν τα πειρατικά, αλλά εγώ πιστεύω πολύ σε αυτά, γιατί δεν υπάρχει κάποια ανάγκη να καλύψει κάποια χρηματικά ποσά, στάνταρ έξοδα του σταθμού, οπότε είναι πιο ελεύθερα τα πράγματα, δεν προσπαθεί να πιάσει κάποιες ακροαματικότητες. Και ειδικά όταν είναι ομάδες αυτές που απλά κάνουν ένα ραδιόφωνο για να παίζουν τη μουσική που αγαπάνε και δεν είναι εταιρείες. Ξέρω και κάποιους άλλους σταθμούς όπως το k-radio και το paranoiz το οποίο είναι σε αρκετά καλό επίπεδο και όλοι άνθρωποι που αγαπάνε τη μουσική.

Προτεινόμενη playlist από τους ίνφο
I’m gonna get you – Nina Kraviz
Εξώστης – Elica (Κωνσταντίνος Βήτα)
Solder of love – Sade
Heroes – David Bowie
The sky was pink (remix James Holden)
Pressure's On – James

τους ίνφο θα τους βρείτε στο http://www.myspace.com/infoproject