Αποσπάσματα και προσθήκες απο την εκπομπή hobbistas την 10/7/2010.

Πλησιάζει Σαββάτο και ο hobbistas πρέπει να βρεί θέμα για εκπομπή. Να διαλέξει μουσικές που να ταιριάζουν και να αρπάξει την πένα για να γράψει κείμενο. Πλησιάζει η μέρα και ο hobbistas τίποτα. Δεν κουνάει. Δεν έχει έμπνευση; Οχι. Δεν έχει όρεξη; Οχι. Τότε τί συμβαίνει; Απλά έχει χάσει τον ύπνο του. Βέβαια όλοι μπορούν να πούν οτι έχουν χάσει τον ύπνο τους με τα καινούργια οικονομικά μέτρα. Αλλά όχι κύριοι. Δεν έχει επειρεαστεί ο ύπνος του hobbista απο την κρίση, αλλά απο τις αυξημένες υποχρεώσεις που σιγά - σιγά ξεφεύγουν απο κάθε έλεγχο. Ο ύπνος έχει γίνει σπάνιο πράγμα. Κοιμάμαι part time. Με βάρδιες όπως στο στρατό (οι έχωντες υπηρετήσει ξέρουν πολύ καλά τι λέω). Προσπαθώ να ξεκλέψω καναν υπνάκο όπου σταθώ και όπου βρεθώ.

Η γή θέλει 24 ώρες για να κάνει μια στροφή γύρω απο τον εαυτό της. Αυτή η παιδική, σχεδόν σουρεάλ πράξη (ο φίλος μου ο tegel θα την έλεγαι avant guarde) σίγουρα χρίζει ψυχιατρικής ερμηνείας. Αυτή η σβούρα, έχει καταδικάσει την μέρα μας να έχει 24 ώρες. Οτι και να κάνουμε, πρέπει όλα να τα χωρέσουμε εκει μέσα. Παίρνουμε μολύβι και χαρτί. Απο 8 έως 12 ώρες δουλειά. Αμα δε υπολογίσεις και τις μετακινήσεις... άστα. Η μισή μέρα έκανε φτερά. Στην επόμενη μισή μέρα, προσπαθείς να χωρέσεις όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις. Ατιμο πράγμα οι υποχρεώσεις. Κλέβουν πολύ χρόνο. Και επειδή δεν φτουράει, αρχίζεις και κόβεις απο εκεί που μπορείς. Τον ύπνο. Αλλά πόσο μπορείς να κλέψεις;

Ο ύπνος δίνει ενέργεια, διάθεση. Αλλά σε αυτήν την ζωή τίποτα δεν είναι τζάμπα. Εχει ακριβό τίμημα, Τον χρόνο. Ετσι ξεκινήσαμε να κλέβουμε 2 ώρες ύπνο το μεσημέρι, 1 το απογευμα 3 το βράδυ άρα 3+2+1=6. Αυτό είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο
Γιατί όμως ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας; Απλούστατα, όλοι πέφτουμε στην λούμπα της γνωστής δικαιολογίας. Κάποια στιγμή θα κοιμώμαστε αιώνια και θα κοιτάμαι τα ραδίκια ανάποδα. Είναι όμως σίγουρο; Το τζογάρουμε έτσι απλά; Και αν ισχύει το δίπτυχο κόλαση - παράδεισος; Και αν σε αυτή τη ζωή είμαι κακό παιδί  (που είμαι) και ο Αγιος Πέτρος με στείλει στην πυρά της κολάσεως, με τιμωρία να κοιμάμαι τόσο όσο να νοιώθω νυσταγμένος μέχρι την δευτέρα παρουσία, τι κάνεις;

Γιατί όμως να είσαι κακό παιδί; Και μάλιστα με τον ύπνο σου; Αν και είναι θέμα άλλης εκπομπής, ας κάνουμε μια μικρή αναφορά. Σου δίνεται η ευκαιρία να κοιμηθείς και δεν την τσακώνεις. Γιατί είναι νύχτα και εσύ άτακτος. Ενας θανατηφόρος συνδιασμός που δεν σε αφήνει να κάνεις νανάκια στο κρεββατάκι σου. Θες να αλητέψεις. Εχεις αποδείξει σε όλους αλλά και στον εαυτό σου οτι είσαι νυχτερινός τύπος. Και όμως πρέπέι κάθε πρωΐ να ξυπνάς στις 6. Φτώχια καταραμένη!
Πως πάμε για δουλειά μάγκες; Πολύ απλά. Βάζεις μαύρο γυαλί για τα νυσταγμένα μάτια, αρπάζεις το όχημα, βάζεις τσίτα την μουσική και αν σε παίρνει...  κρεμάς στην οροφή του οχήματος μια ντισκομπάλα και βούρ για την δουλειά! Τον πάρτυ συνεχίζεται...

Εκτος απο το να μας ξεκουράζει, σε τί άλλο μας χρησιμεύει ο ύπνος; Δίνει την ευκαιρία στο υποσυνείδητο - ασυνείδητο να γίνει σκηνοθέτης. Να συνθέσει εικόνες και να στις προβάλλει την ώρα που κοιμάσαι. Στα όνειρα είσαι θεατής αλλά και πρωταγωνιστής σε ταινίες με σενάρια που ζυμώνονται μέσα σου μια ζωή. Ισως τελικά αυτός να είναι και ο λόγος που μας τραβάει, μας γοητεύει το σινεμά.Γιατί αποτυπώνει αυτό που το μυαλό μας, μπορεί να κάνει μόνο όταν ονειρευόμαστε. Ισως τελικά αυτή να είναι και η πιο οδυνηρή απώλεια απο την στέρηση του ύπνου.