by: σελήνη
by: seliniasmenos
Φλωρεντία. Στους δρόμους της άναψε ξανά το φως της τέχνης και της ανθρώπινης γνώσης μετά απο αιώνες σκοταδιού του Μεσαίωνα. Υπο την ηγεμονία των πανίσχυρων Μεδίκων, στην Φλωρεντία έδρασαν μερικές απο τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της τέχνης, όπως ο Leonardo da Vinci, Michelangelo, Bruneleschi και Niccolo Machiavelli. Αλλά και πριν τους Μεδίκους εκεί έζησε και ο Δάντης, πατέρας της Ιταλικής λογοτεχνίας, που μέσα απο την περίφημη "Θεία Κωμωδία" μας εξιστορεί τα τότε πολιτικά δρώμενα της Φλωρεντίας αλλά και τον πόνο του να γυρίζει στην Φλωρεντία.
Σήμερα η πόλη αποτελεί ένα μουσείο απο μόνη της. Σε κάθε γωνιά της βλέπεις αριστουργήματα της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής. Στα μουσεία της βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος των Αναγεννησιακών έργων, περίπου το 90%, κληροδότημα της τελευταίας Μεδίκου προς στην πόλη, με τον όρο να μην φύγουν ποτέ απο την Φλωρεντία. Και όντως, δεν έφυγαν ποτέ. Η Φλωρεντία αποτελεί το μεγαλύτερο κόσμημα της Τέχνης, όχι μόνο για την Ιταλία μα για ολόκληρο τον κόσμο. Και πράγματι, όταν στις 4 Νοεμβρίου του 1966 πλημμύρισε ο Άρνο, ο ποταμός που χωρίζει την πόλη στα δυο, και κατέκλεισε την Φλωρεντία με νερό, όλες οι χώρες του κόσμου στείλανε την βοήθεια τους για να βοηθήσουν τους περήφανους Φιορεντίνους και να σώσουν αυτή την πόλη κόσμημα.
Ο Επισκέπτης δεν μπορεί παρά να ερωτευτεί την πόλη απο την πρώτη στιγμή. Έχει μια δύναμη που σε μαγνητίζει και θες να γυρίσεις ξανά και ξανά, όπως ακριβώς λέει ένα ιταλικό τραγούδι: "Κόσμος που φεύγει ορκίζοντας να επιστρέψουν, γιατί στην Φλωρεντία, στον λόγο μου, δεν βλέπεις τίποτα με μια μόνο φορά". Άλλοι λένε πως αν δεν έχεις δει την Φλωρεντία δεν έχεις δει τον κόσμο, γι'αυτό άλλωστε πριν μερικά χρόνια ψηφίστηκε σαν η ωραιότερη πόλη του κόσμου. Για μένα είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Δεν μπορώ να αντισταθώ σε αυτή την έλξη που σου ασκεί όταν βρίσκεσαι εκεί. Και πάνω απο το κρεβάτι μου, δίπλα απο την σημαία της Ιταλίας, βρίσκεται και η σημαία της Φλωρεντίας. Έτσι, για να μου θυμίζει τον δρόμο που πρέπει να πάρω...
by: tegel
Στην οδύνη της επικείμενης ανυπαρξίας, ο λόγος γεννιέται για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη. Το σώμα, εγκλωβισμένο σ’ έναν προδιαγεγραμμένο κύκλο επανάληψης πάσχει, συμβιώνοντας με τον πάσχοντα λόγο.
H δράση αποσπάται από το πλαίσιο του κλασικού θεάτρου και χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο της εικαστικής περφόρμανς, αναπτύσσεται στον χώρο μιας βιντεο-ηχητικής εγκατάστασης.
Σύλληψη δημιουργία - video εγκατάσταση: Έφη Μπίρμπα.
Ερμηνευτής : Άρης Σερβετάλης
Μουσική, σχεδιασμός ήχου : the cadet sOn - ampluist
Φωτισμός : Χρήστος Αλεξανδρής
Κοστούμι : Βασιλεία Ροζάνα
Απο 4 Φεβρουαρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206 Ταύρος.
http://www.mcf.gr/
by: μαλίνα
Σκηνή: ο άντρας προσεγγίζει την γυναίκα, εκείνη το παίζει δύσκολη, τελικά ενδίδει... τελικά αρχίζει να τραγουδά επιδεικνύοντας την «χαρά» της.
http://www.youtube.com/watch?v=NWrCf7rAytc
Η αντιστοιχία άντρα/γυναίκα είναι σχετική (που σημαίνει ότι συμβαίνει και το αντίστροφο) και το τραγούδι μπορεί να αντικατασταθεί από διάφορα άλλα μέσα, εξίσου ηχηρά και εμφανή.
Ποιο λοιπόν είναι αυτό το μυστικό της ζωής, ογκόλιθος της ανόητης, αφελούς και επιδεικτικής συμπεριφοράς ορισμένων «χαρούμενων» ανθρώπων; Γιατί βρε αδελφέ μας τα πρήζουν λες και θα ανέβουν κάποιο επίπεδο στο βάθρο της γενικής αποδοχής και εκτίμησης τούτου του κόσμου;
Μιλάμε φυσικά για την πάρα φύσιν χρήση ενός υπέρτατου αγαθού. Για την εκμετάλλευση μιας ιδιωτικής στιγμής προς τέρψιν προσωπική και μη δια-μοιράσιμη. Γιατί τι κερδίζει ο άλλος από την δική σου ανάγκη για προσοχή; Πολύ περισσότερο γιατί να γίνει ο δίαυλός σου για έναν τέτοιο σκοπό; Πόσο ακούσια καταφεύγεις σε μια τέτοια συμπεριφορά;
Ίσως όλο αυτό να αφορά ανωριμότητα χαρακτήρα ή ακόμα περισσότερο απειρία σε ένα τομέα. Την πρώτη φορά που θα φας παγωτό θα λες σε όλους πόσο συγκλονισμένος είσαι από την γεύση του. Την πρώτη φορά λοιπόν που θα εκδηλώσεις αυτήν της απροσδόκητη «χαρά» θα λειτουργήσεις αυθόρμητα σαν παιδί αλλά κινούμενος από προσωπικό όφελος (ακόμα και αυτό της επικοινωνίας) παρά από το ενδιαφέρον σου να ανακαλύψουν οι άλλοι το «γλυκό μυστικό» του παγωτού.
Όταν όμως πια δεν είσαι άπειρος αλλά έχεις γευτεί πολλά παγωτά, πολλές γεύσεις και πολλά διαφορετικά εδέσματα, η δημοσιοποίηση ενός τέτοιου περιστατικού ξεφεύγει κάθε αυθορμητισμού. Και φυσικά δεν γίνεται με γνώμονα το κοινό όφελος αλλά την επανάληψη της ικανοποίησης που έλαβες ακριβώς εκείνη την πρώτη φορά που η «χαρά» σου προσέφερε επιπλέον ικανοποίηση και αποδοχή. Λείπει όμως η πιο βασική παράμετρος, η αυθεντικότητα του συναισθήματος.
Όπως πολύ σωστά πρόσφατα ανέφερε μια διάσημη ηθοποιός, για να χειραγωγήσεις τον άλλο χρειάζεσαι ένα θελκτικό σκηνικό που να ικανοποιεί βασικές ανάγκες του ανθρώπου: φαγητό, ευδαιμονία μέσω του ποτού και σεξ. Ακόμα και όταν αυτή η χειραγώγηση δεν αφορά το άλλο σου μισό αλλά μια ευρύτερη ομάδα ανθρώπων τα ίδια μέσα θα είναι αρκετά για να το επιτύχεις. Μην σε εκπλήσσει αν αναλύοντας την πράξη βρεις απόλυτη αντιστοιχία με όσα υιοθετούν τα ΜΜΕ για να προσεγγίσουν αναγνώστες και τηλεθεατές. Ξεπουλιέσαι για να πουλήσεις.
Αποτελεί αυτό δείγμα της ποιοτικής σου πτώσης; Το αφήνω στην κρίση σου αν και είναι εμφανής η απάντηση. Είναι ακριβώς η ίδια απάντηση του γιατί κάποια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων σε διακρίνει και αντιλαμβάνεται τις πράξεις σου στην ουσία τους. Πόσο εγωιστικοί είναι οι λόγοι που σε οδηγούν σε αυτόν τον ξεπεσμό και ποια τα κριτήρια που καλύπτουν τις πράξεις σου ως αθώες, δικαιολογημένες, ακούσιες; Τα φούμαρα τα πουλάμε σε αυτούς που τα αγοράζουν.
Όπως λοιπόν στις ερωτικές σχέσεις υπάρχει αυτός που προσπαθεί πάντα να φτάσει τον άλλο , έτσι και στις διαπροσωπικές σχέσεις πάντα κάποιος προσπαθεί να ανέβει ένα επίπεδο διεκδικώντας ακόμα και με αθέμιτα μέσα την ανέλιξή του. Το που προσπαθεί να φτάσει, μην με ρωτάτε. Δεν ζητάμε όλοι τα ίδια, δεν ικανοποιούμαστε όλοι με τα ίδια και πολύ περισσότερο λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν και σέβονται το σημείο που ήδη βρίσκονται. Ακόμα και το σταθερό μας θέλει δουλειά για να διατηρηθεί, η εκτίμηση και η αποδοχή που ως τώρα έχουμε, ανά πάσα στιγμή χάνεται και εξευτελιζόμαστε.
Όταν δε δύο τέτοιο άνθρωποι συναντούνται, όταν δηλαδή δύο ανολοκλήρωτες προσωπικότητες χρησιμοποιούν το ίδιο μέσο προς προσωπικό όφελος, τότε η εξέλιξη είναι μεν θεμιτή γι αυτούς, με ελάχιστες απώλειες και κόστος, αλλά είναι ακόμα πιο ορατή από την συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων που αναφέρθηκε παραπάνω. Χάνεις κάτι για να κερδίσεις κάτι άλλο και συνήθως στις συγκεκριμένες περιπτώσεις κερδίζεις όντως το ενδιαφέρον και την αναγνώριση. Αλλά από ποιον; Από αυτόν που μία κενή κολακεία ή μια επιδεικτική προσέγγιση είναι αρκετή για να ικανοποιήσει το δικό του κενό και την δική του ανάγκη για προσοχή (στην καλύτερη των περιπτώσεων).
Έτσι λοιπόν ακόμα και αυτό το γλυκό μυστικό της ζωής μπορεί να αμαυρωθεί. Οι φαύλες αξίες, οι εγωιστικοί στόχοι και η υποκειμενική ηθική μπορεί άνετα να απορροφήσει το νόημα του πολύτιμου μυστικού και να το μετατρέψει σε χολή και άλλες λοιπές γλοιώδεις ουσίες.
*Και μια μικρή αποκάλυψη για όσους την έχουν ανάγκη: όποιος το κατέχει το μυστικό της ζωής, δεν χρειάζεται να το δείξει. Λάμπει από μόνο του.
cross-post: http://meneksedia.pblogs.gr/2010/02/576848.html
by: comzeradd
by: baphomet
Τζόναθαν Κόου – Οι Νάνοι Του Θανάτου
Διάβασα πρόσφατα το συγκεκριμένο βιβλίο και επειδή μου άρεσε, σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. Ιδού λοιπόν κάποια αγαπημένα αποσπάσματα:
Υπήρχαν φορές που μου ερχόταν να τη σκοτώσω
Αλλά θα τρελαινόμουν αν πάθαινε κάτι…
Ξέρω, ξέρω, τα πράγματα είναι σοβαρά
Ήμουν τόσο ερωτευμένος με την Μαντλίν που μερικές φορές στη δουλειά με έπιαναν ρίγη και μόνο στη σκέψη της: έτρεμα από πανικό κι απόλαυση, και κατέληγα να μου πέφτουνε από τα χέρια οι στοίβες με τους δίσκους και οι ντάνες με τις κασέτες. Για το λόγο αυτό δεν με ένοιαζε που ποτέ δεν τα πήγαμε ιδιαίτερα καλά. Προτιμούσα να καβγαδίζω με την Μαντλίν, παρά να κάνω έρωτα με οποιαδήποτε άλλη γυναίκα στον κόσμο. Η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να είμαστε οι δυο μας ευτυχισμένοι μαζί – ξαπλωμένοι στο ίδιο κρεβάτι, ας πούμε, σιωπηλοί και μισοκοιμισμένοι – έμοιαζε τόσο όμορφη που δεν μπορούσα ούτε να τη διανοηθώ. Στο βάθος της καρδιάς μου ήμουν σίγουρος ότι ποτέ δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, και εντωμεταξύ μου φαινόταν αρκετό το προνόμιο να ανταλλάσσω γκρινιάρικες παρατηρήσεις με κείνη, ένα κρύο χειμωνιάτικο βραδάκι, στην πιο απαίσια γωνιά του Σόχο. Αμφιβάλλω αν εκείνη ένιωθε το ίδιο, αλλά πάλι, τι ακριβώς ένιωθε άραγε;
Δεν υπάρχει κανένας απολύτως άνθρωπος στον κόσμο, που να θέλει να περάσει ένα κυριακάτικο πρωινό σε μια εργατική πολυκατοικία στο Νοτιοανατολικό Λονδίνο – αν έχει δικαίωμα επιλογής. Ξυπνάς το πρωί και κοιτάζεις τον υγρό λεκέ στο ταβάνι της κρεβατοκάμαράς σου, κι από το μυαλό σου αρχίζουν να περνάνε όλα τα όμορφα μέρη του κόσμου, όλα τα διαφορετικά μέρη όπου θα μπορούσες να βρίσκεσαι, και τότε συνειδητοποιείς ότι κάποιος, κάπου, έχει πέσει σοβαρά έξω στους υπολογισμούς του. Ο ήλιος λάμπει. Είναι ένα όμορφο, φρέσκο και τονωτικό, χειμωνιάτικο πρωινό. Έχεις δύο επιλογές. Μπορείς να μείνεις ξαπλωμένος σο κρεβάτι όλη τη μέρα και να προσπαθήσεις να ξεχάσεις που βρίσκεσαι, ή μπορείς να σηκωθείς και να βγεις έξω – να πας οπουδήποτε, δεν έχει σημασία, να πας κάπου όπου δεν θα νιώθεις τέτοια αυτοκτονική απελπισία… Κανένας δεν κινείται. Όλοι μένουν εκεί που είναι. Και ξέρετε γιατί;
Επειδή δεν περνάνε τα γαμημένα τα λεωφορεία, γι’ αυτό. Και η απουσία λεωφορείων δεν οφείλεται σε σκοπιμότητα, φυσικά. Κάπου, κρυμμένο ενδεχομένως σε μία κρύπτη ξεχασμένη από χρόνια ή σε κάποιο αρχείο, θα υπάρχει ένα πρόγραμμα που αναφέρει πότε και από πού υποτίθεται πως περνάνε αυτά τα λεωφορεία. Υπάρχει μάλιστα κι ένα μικρό ταμπλό στο πλάι της στάσης, όπου – υποτίθεται και πάλι – πρέπει να είναι κολλημένο το πρόγραμμα, αν και το πρόγραμμα το ίδιο δεν βρίσκεται ποτέ εκεί. Νομίζω ότι ο Οργανισμός Συγκοινωνιών του Λονδίνου προσλαμβάνει βανδάλους ειδικά για να σκίζουν τα προγράμματά τους εντός δευτερολέπτων μετά την ανάρτησή τους, έτσι που ο κόσμος να μην έχει ιδέα πότε πρέπει να περάσει λεωφορείο, κι άρα να μην μπορεί κανείς να διαμαρτυρηθεί που δεν εμφανίζεται.
by: hobbistas
Απο την 1η Φεβρουαρίου έως και τις 14 Φλεβάρη, στο le cafe de l' art ( πλατεία Μεσολογγίου 6, Παγκράτι) λαμβάνει χώρα, η έκθεση εικαστικών του Φώτη Παναγιωτόπουλου, με τίτλο Φτερωτοί Ανθρωποι Ο Φ. Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Εγκατέλειψε την πρωτεύουσα το 1981. Απο νωρίς έδειξε την κλίση προς τα εικαστικά. Ο ίδιος λέει, «Θυμάμαι τον εαυτό μου, πρώτα να ιχνογραφεί τους παιδικούς ήρωες κόμικς και αργότερα να διαβάζω τις ιστορίες τους». Τελείωσε το σχολείο στην Πάτρα. Ακολούθησε αρχικά σπουδές σχεδίου δια αλληλογραφίας. Αργότερα σπούδασε εφαρμοσμένες τέχνες (συντηρητής εικόνων), αλλά και διακόσμηση. Εχει παρακολουθήσει μαθήματα αγιογραφίας, με δάσκαλο τον Δημήτρη Χατζηαποστόλου. Πρίν την πρώτη του έκθεση στην Πάτρα το 1998, τα έργα του είχαν βραβευτεί σε διάφορους διαγωνισμούς. Ζεί και εργάζεται στην Πάτρα ως διακοσμητής και ζωγράφος. Η δουλειά του κινείται στα πλαίσια της βυζαντινής τεχνικής και της μοντέρνας διαμόρφωσης της τεχνικής στίλβωσης του χρυσού.
by: κ. τζαχρήστος
by: hobbistas
‘The Big Swing’ is back this Wednesday 27th January at our regular hot spot, Barrio Bar!
Come and join us for lots of dancing from 8:30pm till late to our favourite swingin’ music from the 20’s, 30’s, 40’s and 50’s with our very own DJ George, Cherry Pie and Nefeli.
So get put on your dancing shoes and hop on down!
Venue: Barrio Kerameikou 53 Metaxourgio.
Date: 27th January 2010
Time: 20:30
Cost: Free!!
by: hobbistas
Κανείς δεν μίλησε για τις γυναίκες όπως αυτός. Τις αγάπησε και τις αποκάλεσε: μάγισσες, τρελές, αχάριστες, ψεύτρες, σκληρόκαρδες, σατράπισσες, δαιμονισμένες, παλιοκόριτσα, κακούργες, μαύρες ψυχές, ασυλλόγιστες, μπαμπέσες, παμπόνηρες, σκάρτες, μαγκιόρες, αλλά και αρχόντισσες, μαργιόλες, φίνες, μεθυστικές, μποέμισσες, τσαχπίνες, γόησσες, νοστιμούλες, πεταχτές, κουκλίτσες, λάγνες, ερωτιάρες, ονειρεμένες, νεράιδες, αγαπούλες. Έγραψε τη «Συννεφιασμένη Κυριακή», τον «εθνικό ύμνο των Νεοελλήνων», αλλά και την «Αρχόντισσα», που είναι εμβληματικό τραγούδι στην ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού.
(απόσπασμα απο άρθρο στην εφημερίδα "Τα Νέα", 17/1/2009)
Την Κυριακή 24/1/2010, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, σε μία έκτακτη εκπομπή, ο hobbistas παρατά για λίγο την jazz και την soul, και ασχολείται με μία απο τις μεγαλύτερες μουσικές προσωπικότητες του εικοστού αιώνα στο ελληνικό τραγούδι.